gr126_100925

Next

GR 576/575/126 HUY - HOUYET
9e etappe ROCHERS DE FREYR – HOUYET
Zaterdag 25 september 2010

Die zaterdagmorgen daagden niet minder dan 41 Sluisstappers op voor de laatste etappe van deze GR-tocht. Niemand wist op dat ogenblik dat deze dag zou uitgroeien tot één van de meest memorabele dagen uit de geschiedenis van onze wandelclub.

Met een paar minuutjes vertraging vertrokken we richting Anseremme waar we naar boven reden tot aan de Rotsen van Freyr. Vanaf hier startte immers onze etappe. Omdat we onmiddellijk moesten beginnen met een steile afdaling door het bos, hadden we geopteerd om vandaag het eens anders aan te pakken : de stappers van de korte afstand gingen eerst op bezoek in het natuurpark van Furfooz en het kasteel van Vèves en zouden dan aansluiten voor de laatste 12 km.

kasteel van Walzin

De afdaling was inderdaad niet van de poes maar toch geraakte iedereen behouden beneden. Dan ging de tocht naar Falmignoul één van die typische dorpjes. Onderweg namen we afscheid van de GR 125 of de Tour de l’Entre-Sambre-et-Meuse die richting Hastière en Viroin gaat.

We passeerden het kasteel van Walzin en bereikten tegen 13 uur het dorpje Furfooz waar de rest op ons wachtte. Op dat ogenblik begon het te regenen wat aanleiding gaf tot wat zoekwerk om een goed picknickplekje te vinden. Sommigen picknickten zelfs op een huifkar.

Nu vertrokken we met de ganse groep voor de laatste 12 km. Al vlug stelden we vast dat het parcours heel mooi was maar wel redelijk zwaar met als gevolg dat het wandeltempo serieus zakte. Onderweg zagen we de bootjes op de Lesse en ook twee onderkoelde toeristen aan de Buvette de la Lesse.

omgewaaide bomen

Ons tijdschema raakte kompleet achterop zeker wanneer we geconfronteerd werden met de omgewaaide bomen van de zomerstorrm, maar we laten de moed niet rap zakken en bereikten met de ganse groep tegen 18.30 uur het eindpunt Houyet. Het was dankzij het mekaar helpen dat we in Houyet geraakt zijn.

Hier werden we verwacht in de kantine van de camping waar we een drankje aangeboden kregen vanwege de club. De deelnemers die deelgenomen hadden aan minstens 6 tochten werden gehuldigd en ontvingen een mooi wandeldiploma.

Iedereen was ongeveer kapot maar wel heel fier dat we het gehaald hadden. We hebben dan ook gevraagd aan de deelnemers om hun indrukken op papier te zetten, zoals jullie hier verder kunnen lezen.

Maar als organisatoren geven wij eerlijk toe dat we de moeilijkheidsgraad wat verkeerd hadden ingeschat en dan vooral de tijd die je nodig hebt om dit met een groep van 41 wandelaars te doen.

Anderzijds zal deze dag bij iedereen bijblijven en wij zijn er van overtuigd dat over deze dag nog veel zal gepraat worden de komende maanden en jaren.

In ieder geval een dikke proficiat aan iedereen die er die dag bij was.

Bemerkingen van een aantal deelnemers

Rochers de Freyr – Houyet

Deze finaletocht van het traject Huy - Houyet had alles wat een finale nodig heeft : niet minder dan 41 deelnemers, een prachtig geaccidenteerd parcours, veel vergezichten, wat zon en wat regen, spanning tot op het eindpunt en ten slotte zalig nagenieten.

De regen had de paden op sommige plaatsen spekglad gemaakt. Er lagen nog tal van omgewaaide bomen. Door deze wirwar van stammen en takken moesten we ons een weg banen. Maar ook onze minder goed geoefende wandelaars namen elke hindernis met bravoure. Tevens konden we beroep doen op twee moedige jonge ridders om de weg te verkennen. Ze zullen geslapen hebben als roosjes.

In de ‘Grand Luberon’ in Zuid-Frankrijk waar we een week geleden tien dagen gestapt hebben, zouden ze deze wandeling bestempelen als “une randonnée sportive”.

Martine en Remi

Herinneringen aan de laatste tocht GR 126

Het principe van de zaterdagtochten en het volgen van de GR routepaden vinden wij heel goed en dient zeker navolging.

Vooral dan dat er de mogelijkheid is ongeveer halfweg te stoppen en voor de anderen verder te gaan. Hoe de weersomstandigheden zijn kan zeker niet te wijten zijn aan de organisatie want indien dit zou kunnen was het altijd droog en mooi weer!

Zaterdag 25 september 2010 was het zeker geen schitterend weer en de toestand van het parkoers is ook zeker niet aan de club te wijten. Toch zijn er bedenkingen bij de tocht van die zaterdag, iedereen die erbij was ( zelfs de korte afstand) weet hoe moeilijk en zwaar het was. Wij zullen die toestanden nog lang blijven onthouden en misschien nog dikwijls dromen van “ hangladders” en ontelbare boomstammen.

Toch moeten wij alles positief blijven bekijken en eind goed, alles goed.

Dit doet dan bij de aankomst de adrenaline flink stijgen en de Leffe ( aangeboden door de club) doet kleine wonderen.

Proficiat aan de mensen die het parkoers verkennen en het vastleggen, doe zo voort Sluisstappers wij voelen ons goed in uw club.

De gezelligheid en vriendschap, zeker onderweg doet al vlug vele narigheid vergeten.

Desiré en Lieve

Bevindingen van een medestapper

Met heel veel verwachting trok ik samen met alle andere aanwezige Sluisstappers ( sters) richting Ardennen voor onze laatste maar niet de minste GR- tocht.

Het weer viel behoorlijk mee,alleen de vochtigheid van het parcours was aan de hoge kant wat uiteraard de wandeling “ moeilijker” maakte. Iedereen vertrok met veel moed maar kreeg al onmiddellijk een steile afdaling ( een kolfje naar mijn hand) voorgeschoteld. In slangbeweging stapten ( schoven) de lange afstandswandelaars langzaam maar zeker naar beneden. Deze afdaling nam heel wat tijd in beslag aangezien niet iedereen even soepel was ( ouderdom, gewicht en sportieve aanleg speelden een flinke rol).

Dit stuk van de wandeling was voor velen het zwaarste, althans in de voormiddag.

We trokken verder richting Lesse. Deze rivier konden we reeds van op afstand voelen aankomen want er was wel wat beweging, gepaard met het nodige lawaai, van de bootjes die aan de afvaart van de Lesse bezig waren. Ook het prachtige kasteel van Walzin gebouwd op de rotsen trok vlug onze aandacht. Zo kwamen we tenslotte aan onze pick-nick plaats waar de korte afstandswandelaars ons vervoegden. Na het eten vertrokken we weer met volle overgave en gesterkt door spijs en drank naar’ de boorden van de Lesse. Vanaf toen begon onze fantastische, uitdagende,maar ook gevaarlijke tocht langsheen de oever van de mooie rivier. Het was een pad om U tegen te zeggen, bijzonder gevarieerd, bergop, bergaf, stappend, klauterend over alles en nog wat, kortom een heerlijk avontuur!

Wat dan nog de wandeling bijzonder moeilijk maakte voor velen, was het uiterst smalle pad, waarbij vooral de korte afstandsstappers meermaals problemen hadden. Ge kunt je voorstellen dat vele mannen ( op uitzondering van misschien enkele die ook schrik hadden) dan ook prompt een flinke dosis hulp hebben aangeboden aan de vrouwen in nood. ( vooral op de laddertjes).

Toch slaagden we er allen in heelhuids het eindpunt Houyet te bereiken waar ons een welverdiende frisse pint te wachten stond.

Met de uitreiking van de diploma’s, een drankje en een hapje en vele navertellingen van de “belevenis” tijdens deze bijzonder mooie wandeltocht, waarvoor wij de inrichters oprecht danken, vertrokken wij richting Nieuwenrode.

JP Heyninck

gr merktekenzware tocht

Het tekentje op de foto wijst ons aan dat we wel degelijk de GR- route volgen. 

Dat het wel als mooiste tocht was aangekondigd maar dit was ook de zwaarste tocht in de geschiedenis van de Sluisstappers.

Dat we dappere lieden zijn, dat willen we we-eten, daarom klimmen wij, daarom dalen wij. Dat het leger precies liever naar Afghanistan gaat, dan naar onze Belgische Ardennen.

Dat we er ondanks alles ontzettend van genoten hebben en s’anderendaags goe stijf waren !!!”

Carina


 


 


 

een deel van de wandelgroep van de Sluisstappers

© LV 2018