GR575/126 HUY - HOUYET
6e etappe MONT-SAINTE-MARIE – BASSE FONTAINE
Zaterdag 20 maart 2010


Het is eindelijk gelukt : deze zaterdag zal in de annalen van de Sluisstappers genoteerd worden want eindelijk hebben we de kaap van de 40 deelnemers overschreden. Zo wordt nog eens bewezen dat de aanhouder wint : dank zij de inspanningen van de voorbije jaren hebben wij dit kunnen bereiken.

Ondanks de minder goede weersvoorspellingen daagden dus 41 deelnemers op voor onze eerste GR-wandeling van dit jaar en laat ons maar onmiddellijk zeggen dat het weer veel beter meegevallen is dan voorspeld was.

Twee (nieuwe) deelnemers stonden ergens anders te wachten maar na een telefoontje werd besloten om hen daar op te pikken zodat we dan ineens konden doorrijden. Vermits we in de buurt van Namen vertrokken, was het ook niet zo lang rijden zodat we reeds om 9.30 uur starklaar stonden om te wandelen.

gr575 100320 1

Onder een grijze hemel trokken we langs een veldweg naar de grote boerderij van Basseille waar ook de groepsfoto genomen werd. Als je met zo’n groep een foto wil nemen, is het niet eenvoudig om iedereen er op te krijgen. 

Hierna was het even opletten geblazen want op een kruispuntje van 2 veldwegen moesten we de GR 575 verlaten en de verbinding nemen naar Namen. De signalisatie was niet al te duidelijk maar toch vonden we zonder problemen het juiste pad.

Ondertussen was het een beetje beginnen te regenen maar dat zou de laatste regen van de dag zijn.

We stapten door het dorpje Limoy en bereikten via een bos de boerderij van Bossimé een van de grootste hoeves van de streek waarvan de oorsprong teruggaat tot de Middeleeuwen. Onderweg hadden we aan de rand van het bos een toren zien staan : dit is een controletoren voor militaire vliegtuigen die met een ondergrondse tunnel verbonden is met het militair fort van Andoy dat een kilometer verder ligt. Dit alles is echter sinds de tweede wereldoorlog buiten gebruik.

Vanaf deze boerderij ging het in een rechte lijn naar de E411 die we via een tunnel overstaken waarna we rechtsaf sloegen. Je had hier twee mogelijkheden ofwel de gemakkelijke weg volgen ofwel langs een steil modderig weggetje naar boven. Uiteraard koos de meerderheid voor het moeilijke parcours want waarom het gemakkelijk doen als het moeilijk ook gaat.

gerestaureerde boerderij in Erpent

We trokken door het Bos van Erpent om zo het dorpje Erpent te bereiken met een mooi kerkje en een gerestaureerde boerderij met daarnaast een prachtig nieuw huis in een moderne bouwstijl. Iedereen was het eens dat het een heel mooi huis was maar sommigen vonden dat het niet paste naast de oude boerderij terwijl voor anderen dit perfect kon. Dus je ziet dat meningen kunnen verschillen.

Langs een smal wegje ging het nu bergaf richting Maas. Ondertussen was het middag geworden, dus tijd voor de picknick. We vonden een tof plaatsje aan een pompstation van Distrigaz en op dat ogenblik kwam ook de zon piepen.

We trokken verder naar Jambes en via de parking van de Carrefour bereikten we de Maas. We volgden de oever stroomopwaarts tot aan de Pont du Luxembourg. Dit traject lag wel bezaaid met hondendrollen alsof gans Jambes hier zijn hond kwam uitlaten.

Aan de brug namen we afscheid van de korte afstandstappers. Hoe zij verder de namiddag doorbrachten, lees je verder. Met 24 stappers met daaronder 6 dames gingen we verder door langs de Maas die we overstaken via de sluis om onze naam Sluisstappers alle eer aan te doen. Aan de overkant wandelen we verder langs de oever door de wijk la Plante tot aan de kerk waar we rechts afsloegen om aan de beklimming te beginnen. Maar we hadden geluk : aan de voet van de beklimming was een typisch bruin café dat wij uiteraard met een bezoekje vereerden. 

Bij het vertrek wou de gids toch eens nakijken of iedereen mee was, wat de volgende uitspraak uitlokte van één van onze dames : je moet alleen zorgen dat je je zes vrouwen mee hebt, de rest trekt dan wel zijn plan. De beklimming was niet van de poes : op 800 meter stegen we 112 meter : eerst nog via wat trappen maar al vlug langs een fel stijgend boswegje. Op eigen tempo bereikte iedereen Le Milieu du Monde waar we werden beloond met een prachtig uitzicht op de Maasvallei.

Nu trokken we het bos in en bereikten zo de aansluiting met de GR 126 die we vanaf nu zullen volgen tot in Houyet. De GR 126 vertrekt in Brussel en gaat via Namen naar Membre-sur-Semois waar hij aansluit op de GR 12 die dwars door Frankrijk loopt. Dus als je nog wat wil wandelen, er zijn nog mogelijkheden. Wij gingen verder door het bos richting Dinant om terug de grote baan te bereiken in het gehucht Cabaca. Nu ging het in een rechte lijn verder door veld en bos tot in Basse Fontaine waar de bus reeds op ons stond te wachten.

Onze slijkschoenen uitdoen, de bus op en we waren weg richting thuisbasis. We waren vroeg zodat we nog de gelegenheid hadden om wat langer na te praten in ’t Schippershof.

We vallen weer in herhaling maar eens te meer hadden de afwezigen ongelijk : niet alleen is het weer veel beter meegevallen dan voorspeld maar het was ook een prachtige tocht. Ondanks het feit dat we een stad moesten passeren, hebben we bijna niet op de straat gelopen. Dit belooft voor de volgende trajecten want nu komen we in één van de mooiste streken van ons land : de Maasvallei tussen Namen en Dinant.

Onze wens is natuurlijk dat wij op deze tochten terug met meer dan 40 deelnemers zijn…

Namiddagactiviteit :

bier proeven bij Bister

Onze wegen scheidden langs de waterkant… 24 dapperen stapten verder, een zware klim tegemoet (maar dat wisten ze toen nog niet).Met ons groepje van 17 gingen we op zoek naar onze bus, die een eindje verder geduldig ons stond op te wachten aan het rond punt. We veranderden van schoeisel, wat na de vele modderpoelen van onderweg wel echt nodig was. Sommigen veranderden zelfs volledig van outfit, onze trouwe Herman wachtte geduldig tot alle kledingstukken deftig op hun plaats zaten vooraleer te vertrekken.

Na een kort ritje kwamen we aan de Rue de Francquen waar het mosterdbedrijf Bister gevestigd is. Wie dacht een hypermodern bedrijf te bezoeken, kwam bedrogen uit. Dit bedrijf dateert uit het begin van de 20ste eeuw en de enige modernisering die er sindsdien gebeurd is, zijn de machines. Later kwamen we te weten dat de moderne fabriek in Frankrijk, in de streek van Dijon is gevestigd.

De gids, een Waalse dame die goed Nederlands sprak, verwelkomde ons in een ontvangstzaaltje waar we eerst uitleg kregen over het ontstaan van het bedrijf, over het maken van mosterd en andere koude sauzen van hun merk en daarna mochten we van alle producten proeven. Bister heeft zelf een eigen bier gebrouwen ter gelegenheid van lokaal bierfeest. De gerst is hier vervangen door mosterdzaad, wat voor een zoete smaak zorgde. Alle dames waren het erover eens : een vrouwenbiertje ! Ook van dit bier mochten we proeven ; een volle pint met een mooie kraag ! weliswaar eentje van 5 cl.

de man met de pet

Na deze voorstelling brachten we een kort bezoek aan het bedrijf en het museum. Bij het betreden van de productieafdeling werden we verplicht een papieren muts op te zetten. Grappig gezicht, iedereen met een blauwe muts, klaar om onder de douche te stappen.

Iemand die vergroeid was met zijn pet, trok de muts over de pet, zodat het bijna een burka leek. (zie foto) Het laatste gedeelte was het bezoek aan het bedrijfsmuseum  waar de mooie, oude foto’s, reclameborden en etiketten bij velen herinneringen naar boven brachten. In dit museum was een hoekje voorzien waar de producten van nu te koop waren. Na de proeftest, wist ieder precies wat hij/zij wou.

De pittige sauzen had gezorgd voor een dorstige keel, dus droegen we Herman op om op de terugweg te stoppen bij een drankgelegenheid. Het enige café dat we tegenkwamen was natuurlijk gesloten. Dan maar de bar van Herman geplunderd. Een kwartier later verwelkomden we de merkbaar vermoeide wandelcollega’s met onze blauwe mutsen op.

© LV 2018