Midweek Winterberg
5 tot 9 september 2011

Maandag 5 september.

mw winterberg 01

Net zoals verleden jaar werd er verzamelen geblazen in de Landbeekstraat bij de gebroeders Van Roy voor het vertrek van onze jaarlijkse midweek.

De auto’s werden veilig achtergelaten op de binnenkoer van Lucien.

Zoals steeds was iedereen ruim op tijd maar… waar was de bus? Door wegenwerken in en rond Nieuwenrode was Herman even het noorden kwijt, doch na een telefoontje met François geraakte de bus iets vóór 6 uur op de afgesproken plaats. Het laden en instappen verliepen vlot en om 6u05 vertrokken we met 36 Sluisstappers richting Winterberg.

Rond 7u30 stopten we voor een ontbijt in het wegrestaurant “L’Arche” in Barchon, net voorbij Luik. Via Aken en Keulen bereikten we omstreeks 11u Attendorn waar een bezoek aan de druipsteengrotten Atta-Höhle was geregeld. De grot werd op 19 juli 1907 bij toeval ontdekt toen arbeiders van de Biggetaler Kalkwerke explosieven gebruikten om stenen te breken. Het duurde nog tot 1925 eer de grot klaar was om bezoekers te ontvangen. In 1986 vonden speleologen een nieuw onbekend labyrint van 5.000m met de meest bizarre druipsteenvormen. Wegens te gevaarlijk is dit gedeelte niet te bezoeken. De totale lengte van de grot bedraagt 6.670m waarvan ongeveer 1.800m voor het publiek toegankelijk is.

mw winterberg 02

De afrekening van een gecombineerd groepsticket inkom+eten verliep niet zo vlot, maar om 11u40 konden we, begeleid door een gids, toch starten voor een rondleiding in het fascinerende kalksteenparadijs. We leerden dat een stalactiet ontstaat op de plaats waar de waterdruppels door het dak van de grot sijpelen en een stalagmiet op de plaats waar de druppels op de bodem komen. Zij groeien 1mm per 10 jaar en als stalactiet en stalagmiet elkaar raken vormt zich een zuil, een stalagmaat. Wanneer de doorsijpeling niet steeds op dezelfde plaats gebeurt, ontstaan er gordijnen. Tijdens onze tocht tussen de meest bizarre druipsteenvormen konden we met wat verbeelding o.a. een ijsbeer, een ham, een vogel, een orgel, een kasteel,… waarnemen. Na de rondleiding van ongeveer een uur werden we in restaurant “Himmelreich” verwacht voor de lunch.

Om 14u15 vertrokken we voor het laatste stukje richting Winterberg. Door de kronkelende en golvende wegen zakte onze gemiddelde snelheid serieus. Zo konden we van op de bus al een stukje van Sauerland (deelstaat Noordrijn-Westfalen) ontdekken.

Herman zette ons omstreeks kwart voor vier af aan het hotel Der Brabander. Dit hotel, uitgebaat door Nederlandse eigenaars, bevindt zich aan de rand van het pittoreske stadje Winterberg, op 1km van het centrum. Het hotel viert dit jaar zijn 25-jarig bestaan en dat ze niet op hun lauweren rusten bewijst de werf aan het hotel. Tegen eind 2011 moeten een nieuw wellnesscentrum en een verbindingsgang tussen de gebouwen gerealiseerd zijn.

mw winterberg 03


Eigenaar Rob Meurs nodigde ons uit in de bar voor een informatieve welkomstcocktail. Aan de receptie werden de elektronische kamersleutels met een chipkey (voor afrekening van de consumpties en andere gemaakte kosten) overhandigd en konden we naar onze kamers. Het avondeten was gepland om 18u30 zodat we voldoende tijd hadden om ons te verfrissen, valiezen uit te pakken of aperitief te nemen.

mw winterberg 04

In het restaurant “La Terrasse” was de tafelindeling geregeld zoals we dat gewoon zijn bij de ledenvergadering en barbecue. Na bestelling van de drank met onze chipkey werd een 3-gangen keuzemenu geserveerd.

Het hotel had vandaag om 21u een fakkeltocht gepland. Door de deelname van veel Sluisstappers waren de organisatoren wat verrast over de massale opkomst. Onder leiding van twee leden van het Brabanderteam en bijgelicht door fakkels trokken we de nacht in. We stopten regelmatig en kregen een woordje uitleg over de omgeving. Langs de 55m hoge springschans St.Georg bereikten we terug het hotel waar we als afsluiter werden beloond met een glühwein.

Om 22u20 waren we terug in het hotel. Voor de meesten was de dag al lang genoeg geweest, zij verkozen op tijd te gaan slapen, voor anderen daarentegen was het nog te vroeg……


Dinsdag 6 september.

Het ontbijtbuffet dinsdagmorgen overtrof alle verwachtingen. Het aangeboden assortiment brood, broodjes, eieren, vlees, kaas, confituur, yoghurt, fruit… maakten het kiezen moeilijk en dat zou elke dag zo zijn.

mw winterberg 05

Na het ontbijt vertrokken 28 Sluisstappers voor een luswandeling van ± 10 km, de “Brembergerweg W5”. Via een stukje van de lange afstandswandeling “Rothaarsteig” vonden we de aanduidingen van de W5. Deze liep tot aan de golfplaats van Winterberg. Een bordje wees ons op gevaar voor van links komende ballen. Door naaldbomenbossen en langs de Bremberg, waar in de winter een drukke wintersportactiviteit heerst, bereikten we terug de bewoonde wereld. Op de terugweg naar het hotel kregen we nog een mooie technische afdaling.

De overige Sluisstappers maakten samen met iemand van het hotel een informatieve wandeling en werden getrakteerd op een lekker Bosborreltje.

’s Middags was er voor iedereen lunch besteld in het hotel. Er was enig ongenoegen over de prijs, vooral bij diegenen die niet veel gegeten hadden.

mw winterberg 06

Om 14u vertrokken 20 stappers voor een tweede luswandeling, de “Helletalweg W2”, met vertrekpunt in het centrum van Winterberg. In de zomer lokt Winterberg wandelaars, mountainbikers en natuurliefhebbers. In de winter is de stad het centrum van één van de grootste wintersportgebieden ten noorden van de Alpen.

Een kaarsrechte boulevard van 1 km met aan beide zijden een breed voetpad bracht ons op het verkeersvrije marktplein (Untere Pforte-667m). Van daar gingen we langs goed begaanbare, licht dalende wegen naar het laagste punt van de wandeling (480m). Zoals in de voormiddag waren we door bossen ingesloten zodat we niet echt konden genieten van het glooiende landschap. Op de terugweg viel het traject van onze wandeling voor een stuk samen met het “Winterberger Schluchten und Brückenpfad”. Daar het bospark “Helletal” gekenmerkt is door diep uitgeslepen en steile V-dalen kreeg de wandeling nog een sportief karakter. Wegens dreigende donkere wolken hielden we geen drankstop onderweg, wie wilde kon met zijn chipkey nog iets bestellen in het hotel.

mw winterberg 07

Voor de niet-stappers was er een bustrip naar het stadje Korbach in de Duitse deelstaat Hessen. Omdat Korbach een verleden heeft met goud is er in de historische binnenstad een wandeling, “Goldspur Korbach”, die alle bezienswaardigheden aandoet. Het stadhuis uit 1377 staat op de grens tussen de oude en de nieuwe stad. Veel bronzen beelden versieren het straatbeeld. De “Nachtwachten” werd in 1977 geplaatst als herinnering aan de burgers die tot de jaren ’30 de inwoners van Korbach bewaakten tegen dieven en brandgevaar. Het plan dat André had meegekregen bleek niet echt nodig want de te volgen weg was goed aangeduid op de grond.

Na al onze inspanningen werden we voor het avondeten verwend met een heerlijk buffet, bestaande uit 3 soorten soep en verschillende voor-, hoofd- en nagerechten.

En dan was er om 21 uur Bingo, georganiseerd door het hotel. Zo konden Etienne, François en Wilfried ook eens meespelen. We betaalden 6 euro voor 3 kaarten. Als extra zat er een zilveren bal in de trommel, als deze viel werd de hele zaal getrakteerd op een uniek “Brabander Bingoborreltje”. Lydia en Josée van Lucien vielen in de prijzen en dank zij de zilveren bal kregen we tweemaal een borrelflesje cadeau. En toch vinden wij onze bingoavond van de club plezanter.

Woensdag 7 september.

mw winterberg 08

Na een nacht met onweer en veel regen volgden we de evolutie van het weer met argusogen want vandaag stond een dagtocht gepland.

Na het ontbijt, met schuimwijn, vertrok de voltallige groep met de bus voor een kort bezoek aan de bron van de Ruhr. Deze rivier ontspringt op de Ruhrkopf op een hoogte van 666m ten noorden van Winterberg, heeft een lengte van 217km en mondt uit in de Rijn bij Duisburg (D). Alhoewel deze bron niet zo veel voorstelt mogen we toch niet vergeten welke rol de Ruhr gespeeld heeft bij de ontwikkeling van het Ruhrgebied.

Iedereen terug de bus op en wat verder aan de parking “Wagenschmier” (645m) werden 22 lange afstandswandelaars gedropt en reden de overigen door naar Brilon.

mw winterberg 09

De stappers vertrokken voor een tocht naar Willingen via de Rothaarsteig. Deze nog jonge route van 154km loopt van Brilon naar Dillenburg en is aangegeven met een liggende witte R op een rode achtergrond. De markering voor de toegangswegen wordt aangeduid met een liggende zwarte R op een gele achtergrond. Ondanks wat wind en een dreigende wolkenhemel konden we best genieten van de wandeling met rustige wegen en veel variatie van bossen en open vlakten. We hadden wel het nadeel dat we meer bergop moesten dan bergaf omdat we naar het hoogste punt van de Rothaarsteig gingen. Even voorbij de Hoppeckquelle (785m) bevindt zich het beschermde natuurgebied “Neue Hagen” nabij Niedersfeld. De “Neue Hagen” is de grootste hoogvlakte van West-Duitsland met bijzondere korstmossen en moerasland. In de winter loopt hier een langlauftour door een sprookjesachtig decor. Voor het middageten hadden we gereserveerd in de Hochheidehütte (805m). 


mw winterberg 10

De uitbater had er op gedrukt “pünktlich” om 12u aanwezig te zijn en dus zetten enkele stappers hun turbo aan en werden als voorwacht gelanceerd. Uiteindelijk was iedereen toch om 12u05 ter plaatse. Een schotel met braadworst, gebakken aardappelen, wat groenten en een slasausje was onze beloning. Na het eten ging het naar Langenberg, met 843m het hoogste punt van de Rothaarsteig. Dank zij de van ver herkenbare Hochheidetoren op de Ettelsberg zagen we rechts van ons Willingen liggen. Aan de Richtplatz (750m), waar in vroegere tijden mensen ter dood werden veroordeeld of vrijgesproken, verlieten we de Rothaarsteig en volgden de verbindingsweg naar Willingen. Bij het binnenkomen van Willingen had Lieve dringend behoefte aan een sanitaire stop. We maakten van de gelegenheid gebruik om eveneens een drinkstop in te lassen. Daarna was er geen tijd meer voor andere activiteiten en zochten we de bus op.

mw winterberg 11

In Brilon viel het marktbezoek van de overige stappers wat tegen wegens het beperkte aanbod van slechts drie kramen. Ze kuierden dan maar wat rond en zochten vroeg iets te eten zodat de bus op tijd naar Willingen kon vertrekken want daar stond er voor de liefhebbers een wandeling van 10km op het programma. De wandeling liep langs de Mühlenkopfschanze, de grootste schans ter wereld waar jaarlijks een wedstrijd plaats vindt tellende voor de Wereldbeker schansspringen.

mw winterberg 12

Op de terugweg kregen ze een mooi zicht op het viaduct dat op veel folders afgebeeld staat als herkenningsteken van Willingen.


Dit spoorwegviaduct, oorspronkelijk gebouwd tijdens de Eerste Wereldoorlog, staat op 10 pijlers, is 290m lang en tot 31m hoog. In 2003/2004 vond een volledige renovatie plaats, kostprijs 9 miljoen euro. Het was even schrikken toen er in de bossen voorhistorische beesten werden waargenomen.

Gelukkig waren het opgezette dieren die deel uitmaken van het Wild- und Freizeitpark op de Ettelsberg. Dit wildpark behoort tot een natuurreservaat en herbergt hoefdieren, exotische dieren en roofwild. Omdat de mensen van de lange afstand nog niet aan de bus waren gingen ook zij nog iets drinken.

Na het avondeten, dat vandaag opnieuw bestond uit een 3-gangen keuzemenu, had het hotel voor de liefhebbers een dansavond voorzien. Enkelen hadden geen zin in fijne pasjes en gingen zich uitleven in een bowling in het centrum van Winterberg

Donderdag 8 september.

Wegens de slechte weersvooruitzichten werd beslist de vooropgestelde lange afstandswandeling van 21km tussen Kahler Asten en Latrop te annuleren. Kahler Asten is de hoogste berg (841m) in de onmiddellijke omgeving van Winterberg. Spijtig genoeg misten we hierdoor een mooi stukje van de Rothaarsteig.

mw winterberg 13

Terwijl enkelen verkozen in Winterberg te blijven vertrok de bus met 30 Sluisstappers naar het historische stadje Frankenberg. Na wat zoeken en rondrijden vond Herman een parking dicht bij het centrum. Bij de toeristische dienst konden we een Nederlandstalige folder op de kop tikken voor een tocht door de oude stad. Het imposante gebouw met zijn 10 torens was het in 1590 gebouwde stadhuis met een indrukwekkende hal op de benedenverdieping en een trouwzaal en zaal voor de raadsvergaderingen op de bovenverdieping. We bezochten de Liebfrauenkirche en de Burgberg.

Even verderop trok een gebouw in rode baksteen onze aandacht. Het Steinhaus bleek het oudste gebouw van Frankenberg te zijn (1240) en werd volledig gerenoveerd tussen 1975 en 1977. Daarna zochten we iets te eten. Op het afgesproken uur was iedereen terug aan de bus en reden we richting Röddenau voor een laatste wandeling van 10km. Deze keer was het vertrekpunt, parkplatz Schützenhaus, goed aangegeven.

mw winterberg 14mw winterberg 15

We vertrokken omstreeks 13u30 voor de luswandeling F3 Goldbachtal. We stapten door lang nat gras, wat meteen een test opleverde voor de waterdichtheid van onze wandelschoenen. Omdat het pad dikwijls langs beide kanten omzoomd was door bomen, was het moeilijk om ons te oriënteren en viel de wandeling soms wat eentonig uit. Gelukkig waren er geen grote hoogteverschillen. Eens terug in de open vlakte zagen we in de verte de bus staan en omstreeks 16u keerden we terug naar het hotel. We werden bijna de ganse dag geplaagd door lichte regenval maar rekening gehouden met de voorspellingen hadden we geen reden tot klagen.

Vandaag werden we al om 18u verwacht in het restaurant, dat met gedimde lichten en spots omgetoverd was tot een sfeervolle zaal. Ter gelegenheid van het zilveren jubileum werd ons een luxe 4-gangenmenu met aangepaste dinnershow geserveerd. Tussen elk gerecht voerde het team van Der Brabander een show van zang en dans op. Vanaf 22u konden we terecht in de Babbelbar voor een karaoke-avond. Monique van Gust en François waanden zich enkele minuten de vedette, voor zover we weten heeft zich echter nog geen managementbureau aangeboden om hun belangen te behartigen.


Vrijdag 9 september.

mw winterberg 16

Vandaag zaten we met zijn allen in een complot om de jarige Monique van Gust te verrassen. Gust had clandestien een aantal flessen Crémant d’Alsace met de bus naar Winterberg gesmokkeld. Volgens scenario was iedereen al aanwezig als Gust en Monique kwamen ontbijten. Een versierde stoel, een verjaardagsliedje en een geschenkje van de groep maakten de verrassing kompleet en het hotel zorgde met vuurwerk nog voor een extraatje. Monique was zichtbaar aangedaan, ze vond haar zakdoek niet…. maar dat belette ons niet op haar verjaardag gul te klinken.

Daarna konden we afrekenen aan de receptie, sleutels afgeven en bagage inladen. Om 10u waren we klaar met deze karweien en opteerden de niet-wandelaars voor een bezoek aan het centrum van Winterberg. Op de webside van Winterberg staat volgende waarschuwing: bezoek het hart van onze stad, maar hou u zelf goed in de hand, u zou zich wel eens kunnen verliezen….. Josée van Lucien had dit waarschijnlijk niet gelezen, ze kon aan de verleiding niet weerstaan en kocht zich een volledig nieuwe outfit.

mw winterberg 17

De anderen trokken voor een kleine verkenningstocht naar Erlebnisberg Kappe dat met zijn panoramabrug, bobsleebaan, zomerrodelbaan, klimbos en mountainbike-arena met lift een unieke combinatie vormt van mooie uitzichten, natuur en vermaak. De Belgische damesploeg bobslee kreeg hier haar opleiding en houdt er nog regelmatig haar trainingskampen. Enkelen overwogen om vanuit onze club een heren- en damesploeg samen te stellen maar alleen al door in zo’n slee te gaan zitten werd dit plan snel afgevoerd.

Rond de middag vonden we elkaar terug aan het verkeersvrije marktplein en werd er op verschillende locaties naar eten gezocht.

Om 14u15 sloot Herman de deuren van de bus en begon de terugreis. Hoewel er in de omgeving van Keulen wat file en vertraagd verkeer was, reden we al om 17u30 ons landje binnen om 20 minuten later halt te houden in het wegrestaurant te Barchon. Daar konden we terug iets eten en was onze chauffeur in orde met het respecteren van de verplichte rusttijden.

Louis, onze oudste midweekdeelnemer, gaf op de bus nog een klein concert met liedjes uit de tijd van toen.

Zonder problemen en vlot verkeer op de ring rond Brussel parkeerde Herman omstreeks 20u zijn bus in de Landbeekstraat bij de gebroeders Van Roy en zat onze midweek er op.

mw winterberg 18

Opnieuw hebben we een streek leren kennen waar we al veel over gehoord hadden maar waar de meesten nog niet geweest waren. Door de weersomstandigheden moest het programma een beetje worden bijgestuurd maar we mogen gerust stellen dat we al bij al nog veel geluk gehad hebben met het weer.

Door in een Nederlands hotel te verblijven hadden velen niet het gevoel in Duitsland te zijn. We hadden wel het voordeel onze eigen taal te kunnen spreken maar hun taaltje verstaan is niet altijd evident en naar het schijnt is het in de meer noordelijke provincies nog moeilijker……

Tot slot willen we onze club en zijn organisatoren bedanken voor het aanbieden van deze geslaagde wandelmidweek.

In de eerste plaats François als producer van dit alles (contacten met het hotel, het regelen van de centjes, oplossen van allerhande problemen), Wilfried als regisseur en Etienne en Pierre als regieassistenten

Ook nog een woordje van dank aan de families Van Roy voor het ter beschikking stellen van hun eigendom als start- en aankomstplaats (met afgesloten parking) en niet te vergeten onze chauffeur Herman voor zijn vlotte samenwerking.

Tot volgend jaar…….

Pierre en Jeannine

© LV 2018