Next

GR 125   Tour de L’Entre Sambre-et-Meuse


8e etappe VIERVES-sur-VIROIN –  route N 40

Zaterdag 22 september 2012


Wegens allerlei omstandigheden hadden een aantal vaste deelnemers aan onze GR-tochten moeten afhaken zodat we deze zaterdagmorgen slechts met 27 deelnemers op de bus stapten aan ’t Schippershof.

Vierves sur Viroin

Tijdens onze heenrit viel er wat regen maar hoe dichter we bij ons vertrekpunt kwamen, hoe meer blauw er in de lucht te bespeuren viel en van regen was helemaal geen sprake meer… Het werd een stralende herfstdag met een afwisseling van wolken en zon en aangename temperaturen.

De bus zette ons af in het centrum van Vierves-sur-Viroin en via het stadspark bereikten we ons vertrekpunt in de buurt van de brug  over de Viroin. Al vlug sloegen we een klein wegje in dat steil naar boven ging tot aan een grotere weg : zo’n beklimming direct na de start is altijd een zware dobber !!! 

Hierna liepen we verder op de kam om dan af te dalen naar Treignes, het eerste dorpje op ons traject. We gingen voorbij het huis van de schrijver Arthur Masson, het standbeeld van de personen in zijn boeken en de oude dorpsschool. Tot opluchting van onze jongste deelnemers was deze school gesloten…

We staken een riviertje over en begonnen aan een serieuze beklimming door het bos tot we helemaal boven aan een grote boerderij kwamen. Deze gebouwen dateren uit de zeventiende eeuw ! Van hier hadden wij een prachtig uitzicht over omliggende bossen, weiden en velden. Je zag hier nergens een huis of sporen van bewoning !

Even verder was er ineens opschudding in de groep : een slang op ons wandelpad! Bij nader inzien bleek het  een onschuldige hazelworm te zijn : het ziet er uit als een slang maar is in  feite een hagedis zonder poten.

We stapten verder langs de rand van het bos en velden tot we  aan een mast rechts afsloegen en verder afdaalden tot in het dorpje Mazée. Hier stond de bus te wachten en vertrokken 16 stappers van de korte afstand voor hun namiddagactiviteit.

De overigen, zijnde 10 mannen en één vrouw vertrokken voor de overblijvende 13 km. 

gr125120922 2

We liepen langs de plaatselijke feestzaal en begonnen aan een lange klim die ons met een paar bochten en een smal steil wegje tot boven bracht waar een houten uitkijktoren stond. Natuurlijk moesten we hier eens naar boven gaan. Vanaf deze toren zagen wij in Frankrijk de Maas en de Viroin en langs de Belgische kant Mazée en Treignes. Natuurlijk moesten we even testen of die toren wel stabiel stond door boven wat van links naar rechts te schommelen, wat uiteraard enkele angstkreetjes ontlokte aan de dame in ons gezelschap.

Na de toren gingen we nog even verder naar boven en sloegen een wegje in met de veelzeggende naam : Sentier des Fraudeurs. We liepen nu een tijdje op de grens België – Frankrijk zoals we konden vaststellen aan de oude grenspalen. Even verder trokken we Frankrijk binnen en daalden af tot in het dorpje Hierges waar we aan de voet van het kasteel passeerden. Volgens de legende werd dit kasteel in één nacht gebouwd door de fee Mélusine en had het kasteel 365 vensters. In werkelijkheid werd het gebouwd door de heer van Hierges in de 12e eeuw. In 1793 brandde het kasteel af en werd daarna heropgebouwd in de huidige vorm.

We trokken verder door de hoofdstraat langs een oude waterpomp en bereikten zo terug België en het dorpje Vaucelles. Hier wachtte ons weer een serieuze klim die ons tot op een asfaltweg bracht. Hiervoor moesten we wel langs de voordeur van 2 kleine huisjes stappen net alsof we op privé-terrein waren! 

Nu volgden we altijd maar rechtdoor tot we Doische bereikten. Hier was het even zoeken naar het juiste parcours maar uiteindelijk vonden we de juiste weg : een stenen trap achter de kerk. We stapten voorbij het oude kerkhof nog steeds bergop tot we links afsloegen en afdaalden naar de grote weg die we volgden tot aan een parkeerplaats voor bussen. 

Ondertussen hadden we al even gebeld en de korte afstandstappers waren reeds onderweg zodat we niet lang meer moesten wachten voor dat de bus er was. 

De terugreis verliep langs Hastière en de autosnelweg  E411. In de buurt van Namen was er een ongeval gebeurd met een file tot gevolg, maar gelukkig niet met te veel tijdverlies. 

Om 18.30 uur waren we terug aan ’t Schippershof waar we nog wat konden napraten over deze mooie dag waar we 23 km stapten en op ons parcours slechts 2 auto’s tegenkwamen !!!

gr125120922 3

In 2013 zijn er nog twee etappes van deze GR maar uiteraard hebben wij al wat anders en zeker even mooi in petto !!!!

Namiddagactiviteit GR van 22 september 2012

De bus stond ons op de afgesproken plek op te wachten. Met 16 dames reden we richting Couvin/Petigny naar de Neptunusgrot.

We hadden over de wandeling  wat langer gestapt dan voorzien, door de vele hellingen (die Wilfried dikwijls verzwijgt  in zijn aankondiging op de bus) waardoor we wat later aankwamen aan de grot. De gids had reeds naar Carina gebeld om te vragen waar we bleven.  Aangekomen stond er reeds  een Nederlandstalige groep te wachten op ons.  Na de aankoop van de inkomkaartjes en een blitsbezoek aan  het toilet vertrok de volledige groep naar de ingang van de grot. 

De rivier l’eau Noire, die we reeds geruime tijd volgen op ons traject is de ‘architect’ van deze kleine, doch zeer mooie grot. De rivier splitst voor de heuvel in twee, de ene helft loopt rond de heuvel en doet hier twee uren over en de andere helft duikt de grond in en sijpelt langs de kalkrotsen door om zo aan de andere kant van de heuvel terug één rivier te vormen. De ondergrondse rivier doet hier echter twee dagen over en vormt op haar weg prachtige stalagmieten,  stalagtieten en kalkgordijnen.

De Nederlandstalige gids leidde ons tot in de helft van de grot en vertrouwde ons daar toe aan een jongeman die later ook onze ‘bootsman’ zou zijn. We luisterden naar een mooi verhaal van een verboden liefde tussen een meisje van rijke afkomst en een arme smid die samen langs deze grot zouden gevlucht zijn naar de andere kant van de heuvel. Daarna vervolgden we langs smalle gangetjes onze weg naar een ondergronds meer waar we met twee bootjes naar een ondergrondse waterval gebracht werden. De bootjes werden getrokken door 2 mannen in rubberpakken. We voelden er ons  een beetje onwennig bij, want het leek wel of we terug in de tijd van de slavernij beland waren. Het water was er maar 3° ! We mochten genieten van een mooi klank- en lichtspel aan de waterval  en vaarden terug naar een aanlegplaats dichtbij de uitgang. 

Na deze frisse activiteit smaakte het streekbier dubbel zo goed in het zonnetje op het terras.

© LV 2018