gr 125  extra – etappe

Froidchapelle  -  Eppe-Sauvage (fr)

zaterdag 23 maart 2013


Deze etappe van onze GR-wandeling bracht ons van aan het oude treinstation van Froidchapelle naar het kleine dorpje Eppe-Sauvage in Frankrijk. Het beloofde dus iets bijzonders te worden, nu we naar het buitenland stapten.

gr125 130323 1gr125 130323 2

Maar nog om een andere reden was dit een uitzonderlijke etappe : het was immers de koudste 23e maart sinds 1879 !!! De weersvoorspellingen spraken van vriestemperaturen en sneeuwbuien. Dat belette echter niet dat 29 Sluisstappers die zich niet lieten afschrikken door de koude en om 8 uur klaar stonden om aan deze tocht te beginnen. Op de bus was het lekker warm en dus konden we nog wat warmte opslaan voor we begonnen te stappen. Om 9.30 uur waren we op ons vertrekpunt aan het vroegere stationsgebouw van Froidchapelle. Nadat iedereen zijn warme kleren, mutsen en handschoenen had aangetrokken, vertrokken we via de oude treinbedding richting Rance. 

Zoals vele van de oude treinverbindingen is deze vroegere lijn 109 ook omgevormd tot fiets- en wandelpad onder de benaming RAVeL, het letterwoord voor Réseaux Autonome de Voies Lentes. Het voordeel van deze paden is dat ze heel goed begaanbaar zijn en vermits het oude spoorlijnen zijn, ook zonder steile hellingen. Het nadeel voor (sommige) wandelaars is wel dat het vrij eentonig is, zo altijd rechtdoor wandelen. Maar de parcoursmeester van de GR 125 heeft hier wat op gevonden door ons een paar keer de berm op te sturen en dan terug naar beneden. 

Zo bereikten we de schoolgebouwen van de gemeente Rance. We verlieten even de RAVel om een paar straten over te steken maar pikten hem terug op bij het begin van het Bois de Rance. Zo begonnen we aan onze doortocht van meer dan 8 km door dit prachtig bos. Het grote voordeel van zo’n bos is dat er minder wind is en het dus minder koud is. 

We liepen op de mooie bosweg Chemin des Quinze Pieds, staken enkele beekjes over en kruisten natuurlijk nog eens de RAVel. Ondertussen was het middag geworden en precies op dat moment passeerden we een picknickplaats. Van timing gesproken.. Het was even zoeken voor iedereen een zitplaatsje gevonden had, maar in ieder geval : de boterhammetjes smaakten !!! Lang zitten was er echter niet bij want dan begon je echt de kou te voelen, dus trokken we al vlug verder om zo de weg N53 Rance – Mons te bereiken. Hier was het even opletten maar je zag de auto’s al van enkele kilometers ver afkomen : het voordeel van kaarsrechte banen. 

Nu begonnen we aan het laatste deel van de doortocht door het bos om uiteindelijk de eerste huizen van Sautin te bereiken. Hier gingen onze wegen uit elkaar : de korte afstandstappers (11) sloegen rechts af richting bus voor hun namiddagactiviteit. De anderen (18) namen het asfaltwegje links om zo te beginnen aan het tweede deel van deze etappe. 

We daalden af tot aan een beekje dat we overstaken om zo een kasteeltje aan een vijver te bereiken. Daar stond ook een huis met mooie muurschilderingen die jachttaferelen voorstellen. Even verder staken we de weg Rance – Sivry over om onze weg te vervolgen door de vallei langs een padje dat het riviertje volgde tot we aan een boerderij ineens links afsloegen en aan een steile klim begonnen die ons aan de kerk van Montbliart bracht. Maar we werden beloond voor onze inspanning, niet alleen door een mooi panorama over de vallei maar ook omdat aan de kerk een restaurant-café was en bovendien nog wel open !!! 

We waren er hartelijk welkom en konden met ons achttienen juist binnen. Van een aangename verrassing gesproken. Dit gaf ons de gelegenheid om even te rusten en wat op te warmen, hierbij natuurlijk geholpen door een vloeibaar verwarmingsproduct. Het was er zo gezellig en de omgeving zo mooi dat een paar Sluisstappers al plannen aan het maken waren om nog eens terug te komen. Na dit prettig intermezzo daalden we terug af naar de vallei van het riviertje de Eppe. We staken over via de pont Paul de Sorbait genoemd naar een inwoner van Montbliart die in 1624 hier geboren werd. Hij werd een beroemd geneesheer en professor aan de universiteit in Wenen.

gr125 130323 3

Even verder staken we de grens over om zo in Frankrijk te belanden. We liepen een tijdje langs de rand van een bos en verder door weiden tot in het centrum van Eppe-Sauvage, het eindpunt van deze wandeldag.

Ondertussen hadden we de korte afstandstappers al verwittigd zodat we niet lang moesten wachten op de bus die ons na een vlotte rit tot aan ’t Schippershof bracht. Hier konden we nog wat napraten over deze prachtige wandeling waarvan we een paar keer hoorden zeggen dat het één van de mooiste GR-trajecten was die we al bewandelden. En dat wil wel wat zeggen….   

Dus alle redenen om met de volgende GR wandeling mee te stappen en vergeet vooral niet dat het weer altijd beter is waar wij wandelen dan de weervoorspellers ons vertellen. 

Namidagactiviteit

gr125 130323 4

De bus bracht 10 dames en 2 jongeheren naar het marmermuseum in Rance. Dit museum is ondergebracht in een fraai kasteeltje op het dorpsplein. Maar wij zouden de Sluisstappers niet zijn als we niet eerst een nabijgelegen taverne bezoeken. Wij dames kunnen dit  toch steeds bestempelen als ‘een nodige sanitaire stop’. In deze drankgelegenheid leerden we, naast de koffie en gekende streekbieren ook het ‘Trollenbier’ proeven, het viel in de smaak. Ondertussen ging Carina de tickets aankopen in het museum. Bij het binnenkomen langs de marmeren trappen werd aan elke bezoeker een audiogids overhandigd en kregen we de gebruiksaanwijzing van dat ding.  

gr125 130323 5

We konden starten, of toch niet want het ding werkte bij de helft van de bezoekers niet. Terug naar de receptie, ding herladen  en nogmaals de nodige instructies. Nu was alles duidelijk bij iedereen en startten we ons bezoek. We liepen door verschillende zalen, van de oorsprong van gesteentevorming tot afgewerkte marmerproducten. Er was ook een marmotheek, waar meer  dan 400 soorten marmerstalen uit de hele wereld tentoongesteld waren. Het viel op dat het marmer uit het Noorden donker en grauw is en de soorten uit de Zuiderse landen licht en kleurrijk. In de werkplaats vonden we allerlei machines en werktuigen die van het ruwe, doffe gesteente, prachtig gepolijst en glanzend marmer maken. Er was  zelfs iemand die het niet laten kon om eens duchtig op tafel te kloppen… 

In de laatste zaal zagen we prachtige marmeren sierschouwen, meubelstukken, vazen en tientallen klokken en schouwgarnituren. Herinneringen aan huwelijkscadeaus uit grootmoeders tijd kwamen hierdoor terug naar boven. De rondgang eindigde in de inkomhal waar nog kleine marmeren sieraden en figuurtjes aangekocht werden als souvenir. Het museum had ook een eigen bier, het ‘Marmerbier’. Ook hiervan werden enkele flessen meegenomen. Hopelijk blijft dit bier niet te zwaar op de maag liggen. 

We stonden, vroeger dan voorzien, terug op het dorpsplein en besloten onze taverne nog eens te bezoeken. De afwas van daarnet zal net gedaan geweest zijn want de patron herkende ons en begroette ons met een ‘Rebonjour’. Trollenbier werd besteld en geproefd tot een telefoontje van de voorzitter ons terug naar de bus leidde. In Eppe-Sauvage, vonden we onze lange-afstandstappers terug.


gr125 130323 6


© LV 2018