WANDELVAKANTIE LECHTAL   -   OOSTENRIJK

Zaterdag 31/08  -  zaterdag 07/09/2013


Zaterdag 31 augustus

Om 5.30 uur was het al heel druk in de Landbeekstraat : onze bus was er reeds sinds 4 uur en had al drie keer over en weer door de baan gereden omdat hij de juiste inrit niet vond. De bijnaam van deze chauffeur is dan ook Snelle Eddy wat verklaart dat hij de inrit natuurlijk voorbijreed. 

De eerste deelnemers waren ook vroeg ter plaatse zodat het laden van de valiezen vlot kon verlopen. Onvoorstelbaar wat er allemaal in de koffer van zo’n bus kan, maar het is wel nodig als je met een volle bus op stap gaat. Dankzij de samenwerking met onze buurtclub ‘t Fluitekruid waarvan er 14 leden met ons meegingen, waren alle plaatsen op de bus bezet. 

WANDELVAKANTIE LECHTAL 1

Om stipt 6 uur vertrokken we richting Rotselaar waar op de parking van Linden Cars Snelle Eddy ons verliet en vervangen werd door Herman die de rest van de week niet alleen onze chauffeur zou zijn maar ook (wandel)gids, tolk om de menu’s te vertalen en moppentapper.

Na een vlotte rit stopten we in Rasthaus Brohltal voor een laat ontbijt. Sommigen beperkten zich tot een broodje of zelfs een koffiekoek of taartje, maar anderen vlogen er direct in met een flink bord spek met eieren. 

Na drie kwartier rust startte Herman onze bus terug voor de volgende etappe tot in Sinnsheim. Tijdens het rijden wist Herman ons te boeien met allerlei wetenswaardigheden over de streek waar we doorreden  In Sinnsheim is er luchtvaartmuseum waar o.a. een Concorde en een kopie van een space shuttle te zien is. Ook zagen we gloednieuwe stadion van de jongste voetbalploeg uit de Bundesliga : Hoffenheim.

Voor we Oostenrijk binnenreden, laste Herman nog een stop in, kwestie van een file te vermijden.

Nu kwam stilaan ons einddoel in zicht : via Reutte draaiden we het Lechtal in. De bergen kwamen dichterbij en we volgden de (enige) weg door het dal om zo, zoals gepland rond 18 uur ons hotel Grüner Baum te bereiken. Iedereen had op de bus reeds zijn kamernummer gekregen zodat op korte tijd alle deelnemers zich konden installeren op hun kamer. 

Om 19 uur zat iedereen aan tafel en konden wij genieten van een lekker avondmaal. Na het eten werden wij nogmaals welkom geheten door de eigenaars van het hotel Brigitte en Robert en werd ons ook een welkomstdrankje aangeboden. Ook werd het programma voor de volgende dagen besproken.

De meesten gingen die avond vroeg naar bed want het was immers een lange dag geweest maar een aantal moesten toch nog eens de bar bezoeken en een paar lokale specialiteiten proeven.

Toch lag iedereen op tijd onder de wol want morgen kwam onze eerste wandeldag er aan.


Zondag 1 september

We weten allemaal dat de Sluisstappers vroege vogels zijn en dat werd die zondagmorgen weer eens bewezen doordat om 8 uur ongeveer alle Sluisstappers present waren voor het ontbijt.

Het was nog even zoeken want als er zo’n uitgebreid ontbijtbuffet voor je neus staat, moet je wel even goed rondkijken om het lekkerste te vinden!

Na het ontbijt begon onze eerste wandeldag die op aanraden van Robert, de hotelbaas en gids voor de langere wandelingen, niet te zwaar was en de mogelijkheid bood aan iedereen om eens na te gaan hoe het met de wandelconditie gesteld was. 

WANDELVAKANTIE LECHTAL 2

We reden met de bus naar Holzgau waar we aan de beklimming naar de hangbrug begonnen. Voor degenen die dit parcours te zwaar vonden of die het oversteken van de brug niet zagen zitten, was er een alternatief parcours voorzien door onze chauffeur Herman.

De brug is een waar kunstwerk van 200 m lang en overspant de Höhenbachslucht op een hoogte van 110 m. Er kunnen maximaal 630 personen tegelijk op. Deze brug is ’s avonds mooi verlicht met honderden ledlampjes en goed zichtbaar vanuit Holzgau.

Over deze brug loopt het Lechwandelpad dat begint aan de bron van de Lech en na 120 km eindigt in Füssen.

Natuurlijk is het altijd ambiance gegarandeerd als je met een groep zo’n brug oversteekt. Bij sommigen ging het heel vlot, terwijl anderen zich goed vasthielden aan de reling en vooral het schommelen heel vervelend vonden. Uiteindelijk raakte iedereen vlot over dit kunstwerk en kon alleman genieten van het mooie beeld van een hert aan de overkant. Het beste kan men zo’n oversteek beschrijven als een wandeling op vaste bodem na het drinken van een aantal Duvels….

Even voorbij de brug werd de groep in twee gesplitst waarbij de ene groep verder het Lechpad volgde tot aan het bergstation van de Jöchelspitzbahn en de berghut Lechtaler Hexenkessel, gelegen op een hoogte van 1200 m.  De anderen onder leiding van Herman namen een gemakkelijkere weg om ook zo bij dezelfde hut te komen. 

WANDELVAKANTIE LECHTAL 3

Daar vonden de twee groepen mekaar terug en ook de niet-wandelaars waren met de postbus tot daar gereden, zodat wij allen samen het middagmaal konden gebruiken.

Ondertussen was het beetje beginnen te regenen zodat de meeste wandelaars binnen gingen zitten. De “harde kern” bleef echter buiten onder de grote paraplu’s. 

De regen duurde echter niet lang zodat wij onder goede omstandigheden de wandeling richting Bach konden verder zetten. 

Deze afdaling was niet zo gemakkelijk zodat iedereen het op eigen tempo moest doen, maar uiteindelijk geraakte iedereen vlot beneden. Onderweg passeerden we een kapelletje en op dat moment kwam er een stokoud nonnetje buiten, juist op het ogenblik dat één van onze wandelaars even een sanitaire stop inlaste. Van het verschieten trok het nonnetje direct in de richting van het bergcafé Uta ….

Beneden in het dal trok een deel van de groep naar de Forellenvijver. Tot ons groot spijt was deze definitief gesloten zodat wij niet konden genieten van een lekkere pint aan de rand van de vijver. Een andere deel van de groep trok met de lijnbus naar Holzgau en zij brachten een bezoekje aan dat dorpje. Een paar Sluisstappers hadden nog niet genoeg gewandeld en zijn nog te voet van Holzgau naar Bach gestapt.

’s Avonds zat iedereen dan ook moe maar supertevreden aan tafel en werd er heel wat nagepraat over onze eerste wandeldag waarbij vooral het oversteken van de hangbrug  aan bod kwam. 

  

Maandag 2 september

Die morgen zag het weer er al veel beter uit : tussen een paar wolken kwam de zon al vlug piepen zodat het er uitzag dat het een mooie dag ging worden.

Na het alweer superlekker ontbijt, vertrokken we met de ganse groep naar Lech om vandaar onze wandeling te starten. We reden door het dal van Lech langs Steeg en Warth tot in het dorp Lech dat vooral gekend is omdat hier de Nederlandse Koninklijke familie altijd op wintersport komt. Het is dan ook hier dat prins Friso verongelukt is.

De verblijfplaats van de koninklijke familie kregen we echter niet te zien : ze ligt mooi verborgen achter de berg en is niet te benaderen.

Op de parking werd de groep gesplitst : de ene groep ging te voet naar Oberlech terwijl de andere groep de lift nam.

WANDELVAKANTIE LECHTAL 4

Degenen die het klimmen niet zagen zitten en onze twee “invaliden” ( Marcel in het gips en Jeanneke van ’t Fluitekruid met gescheurde ligamenten) namen de lift naar het bergstation Rüfikopf waar ze genoten van het uitzicht en een kleine wandeling maakten. Daarna terug naar Lech met de lift waar Herman ze in de namiddag kwam oppikken.

De klim liep vrij steil omhoog en volgde een piste voor mountainbikers die in de winter diende voor de sleeën. We zagen de mooie hotels boven in Oberlech. Hier bedraagt de prijs tussen 300 en 1200 EUR per persoon per nacht maar dan is het eten wel inbegrepen…. Robert wist ons te vertellen dat je om hier Kerstmis of Nieuwjaar te kunnen vieren minstens 2 jaar op voorhand moet reserveren. En dan zegt men dat het crisis is !!!!

We klommen nog wat hoger en zagen de prachtige alpenweiden voor ons liggen. Ons pad liep door dit berglandschap en dat alles onder een stralende zon die nu van de partij was. Juist voor we, na 2,5 uur stappen aan de Auenfelder Hütte (1762 m) kwamen, zagen we de groep van Herman voor ons lopen en zo kwamen we samen aan in de hut voor onze middagpauze. De timing zat dus goed.

WANDELVAKANTIE LECHTAL 5

In deze hut deden we ons te goed aan goulash- of andere soep of hausgemächte würst mit Brot en dat alles overgoten mit einen grossen Bier….

Er was natuurlijk ook Apfelstrudel te verkrijgen maar volgens de kenners ter zake was hij niet zo bijzonder.

Na de lunch trokken we verder langs Salobersattel en genoten van het landschap en de uitzichten tot aan de Hochtannbergpass. Hier was ook een hut waar we iets konden drinken terwijl Herman naar Lech de bus en de andere groep ging ophalen

Deze hut was niet groot maar wel gezellig en je kon er naast verse melk ook Enzianschnaps drinken.

Het duurde niet lang voor Herman ons kwam oppikken en richting Bach reed. Omdat het nog redelijk vroeg was in de namiddag, stapten een aantal deelnemers uit in Holzgau. Na een (kort) bezoek aan een sportwinkel en een frisse pint op een terras, wandelden wij langs de Lech en het fietspad terug naar Bach.

We hadden nu nog even tijd voor een aperitiefje alvorens aan tafel te gaan. Het avondeten was weer even lekker en de rest van de avond in de bar ook…..


Dinsdag 3 september

Deze morgen stonden we op onder een stralend blauwe hemel zonder dat er ook maar één wolkje te bespeuren viel. En dat beloofde want vandaag stond één van de hoogtepunten van onze wandelweek op het programma : de Lechtaler Panoramaweg.

Na het ontbijt vertrokken we allemaal met de bus naar het bergstation van de Jöchelspitzbahn en de berghut  Hexenkessel (zie zondag). Ditmaal namen we de lift naar boven, eerst de groep met Robert voor de lange wandeling en daarna de groep van Herman. 

WANDELVAKANTIE LECHTAL 6

Boven gekomen begonnen wij aan de beklimming tot aan het Bergheumuseum waar je kan zien hoe er vroeger gehooid werd. Wij klommen gestadig verder terwijl het pad steeds smaller werd en ons langs de Jöchelspitze bracht naar de Rothornjoch  en Rothornspitze op 2.167 m hoog.

Dit was een subliem prachtige wandeling met wondermooie landschappen en vergezichten. Maar we zagen ook marmotten en berggeiten ( echte ). De beklimming was zwaar maar de beloning des te groter !!! 

Hiermee hadden we het hoogste punt van de wandeling bereikt en daalden nu verder af naar de Bernhardseck Hütte gelegen op 1812 m. Op het terras hadden wij een prachtig uitzicht over de Allgäuer Alpen en bovendien kon je er lekker eten. Er waren zelfs een paar wandelaars die op het terras van plaats wisselden om nog eens een ander uitzicht te hebben. Het was een plaats waar je heel lang zou willen blijven zitten maar ja, we moesten toch eens naar beneden….

We begonnen aan de afdaling richting Bach en ondervonden al vlug dat afdalen veel vermoeiender is voor de spieren dan stijgen! Het kostte ons een kleine twee uur voor we terug aan ons hotel waren. De afdaling was op sommige plaatsen redelijk moeilijk maar het lukte ons wel, op één klein valpartijtje na dat dan nog gebeurde op het gras als we bijna beneden waren.

De groep van Herman vertrok ook boven aan de lift en klommen tot aan het Bergheumuseum. Hier werden herinneringen aan hun jonge tijd opgehaald en sommigen voelden zich terug jong en doken eventjes met twee in het hooi… 

WANDELVAKANTIE LECHTAL 7

Een paar wandelaars van deze groep trokken nog wat hoger tot aan het kruis op de Jöchelspitze waarna zij aan de afdaling begonnen.

Ondertussen was het bijna middag en een deel van de groep bleef lunchen in het bergstation Sonnalm en de anderen namen de lift tot aan het dalstation en de Hexenkessel waar we zondagmiddag geweest waren om daar te eten. Kwestie van met geen volle maag in de lift te zitten.

Het toeval wil dat alle groepen samen aan de kerk van Bach uitkwamen zodat we allen tegelijk aan het hotel toekwamen en zo was er genoeg tijd om zich op te smukken voor de muziek- en dansavond die op het programma stond.

Na het avondeten werd de eetzaal een danszaal en met de muziek van der Stephan werd het een supergezellige avond waarop veel gedanst werd. Je zou niet gezegd hebben dat er die dag een zware tocht was afgewandeld want door de groep van Robert was een afstand van 24,6 km afgelegd.

Wat later dan gewoonlijk trok iedereen moe maar tevreden naar boven nog nagenietend van deze prachtige dag.


Woensdag 4 september

Vandaag is het Ruhetag voor het hotel, dat wil zeggen dat ze eigenlijk gesloten zijn voor niet-gasten. Voor ons maakte het niet veel verschil behalve dat het hotel gesloten was tussen 10 en 17.30 uur en dat de keuze van de avondmenu beperkter was. Wij konden echter altijd binnen in het hotel langs de kleine deur aan de schoenenkamer.

WANDELVAKANTIE LECHTA 9

Die dag werd onze groep vanaf ’s morgens al gesplitst : voor de liefhebbers stond vandaag een busuitstap op het programma waarbij o.a. de Breitachklamm en Oberstdorf op het programma stonden. Bovendien werden er ook een drietal bergpassen overgestoken. Neem daarbij nog de fantastische uitleg van Herman die echt alles weet van deze streek en de dag kan niet meer stuk.

Degenen die toch wilden wandelen trokken onder leiding van Etienne naar de Sulzlalmhütte. Nadat we de bus hadden uitgewuifd trokken we richting Stockach waar we aan de beklimming begonnen. De weg naar de Sulzlalm is een bijzondere belevenis omdat we door tunnels moesten stappen waar het pikdonker was. We passeerden ook fantastische rotsformaties en alpenweiden. 

Onze timing was OK, want we bereikten de hut gelegen op 1.466 m hoogte, even voor de middag zodat we alle tijd hadden voor een aperitief…. We lunchten terug lekker met goulash- of een andere soep ofwel “hausgemachten Würst mit Brot”.

Na het eten gingen we terug naar beneden langs hetzelfde pad maar dat verveelde niet omdat het toch zo mooi was. Onderweg  zagen we een raar individu waarvan we dachten dat het de Yeti van de Sulzlalm was…. 

Beneden gekomen stapten we richting Holzgau en Steeg langs de Lech wat weer een totaal ander parcours was. Rond 16 uur waren we in Steeg waar we een kwartiertje later de bus konden nemen naar Bach. Met onze Lechtal Activ Card reden we gratis op die bus, wat één van de grote voordelen is van een wandelvakantie in het Lechtal.

Omdat ons hotel nog gesloten was, zijn we dan iets gaan drinken in Hotel Zur Post aan de overkant waar ze zowaar Duvel hadden…

We zaten daar nog op het terras toen de bus kwam aangereden na een lange rit door de bergen waarbij ze niet gespaard waren van files. Ze waren vanuit Bach via Weissenbach naar het Tannheimer Tal gereden en passeerden de Gaichtpass (1082  m) en de Oberjochpass (1178 m) met een stop aan het uitzichtpunt Kanzelhütte vanwaar je een uitzicht hebt over het ganse dal.

WANDELVAKANTIE LECHTAL 10

Via Sonthofen ging het dan naar Tiefenbach voor een bezoek aan de Breitachklamm en bevonden we ons al in Duitsland. Hier was een bezoek aan deze indrukwekkende kloof voorzien en iedereen vond het achteraf fantastisch. Vandaar ging het (langzaam door de file) naar Oberstdorf waar de lunch voorzien was. Spijtig genoeg was er door de vertraging geen tijd meer voor de geplande wandeling rond Oberstdorf.

Via de Rietbergpass (1420 m), Egg, Schoppenau en de Hochtannbergpass ging het naar Warth en Bach.  

Maar ondanks de opgelopen vertraging was er nog tijd voor  een lekker aperitiefje en een even lekker avondmaal en zo stonden we allemaal klaar voor de avonduitstap : we gingen die avond naar een optreden in Elbigenalp van de plaatselijke blaaskapel met bijhorende volksdansen. Het was een supergeslaagde avond in een prachtige locatie tussen de rotswanden en we mogen zeggen dat iedereen er van genoten heeft. Sommigen hadden wel meer oog voor de mooie dirigente dan voor de muzikanten of dansers, maar dat kunnen we best begrijpen.

Tijdens de pauze konden we genieten van een schnapske aangeboden door twee lieve dames in plaatselijke klederdracht tenzij dat je liever een biertje had of de onvermijdelijke Bratwürst. Na de voorstelling bracht Herman ons veilig terug naar het hotel. De meesten trokken direct naar hun kamer maar de harde kern nam nog een slaapmutsje in de bar.

O ja, het was die dag weer een stralend weer met een blauwe hemel zonder ook maar één wolkje 


Donderdag 5 september

Ook op deze morgen stond de zon al vroeg aan een blauwe hemel, dus weer een prachtige dag in het verschiet;

Na het ontbijt vertrok de groep van Robert te voet vanaf het hotel richting Elbigenalp. We wandelden langs de Lech waarbij Robert de zonzijde van het dal uitkoos want ’s morgens is het toch nog een beetje fris. Ongeveer halfweg trokken we ineens het bos in en begonnen aan de beklimming richting Griessbachalm. Dit was een prachtig pad met heel veel afwisseling tussen bos en weiden. De laatste kilometers was een breder pad waar ook auto’s konden rijden.

De groep van Herman reed met de bus naar het vertrekpunt van de wandeling naar de Griessbachalm aan de Pestkapelle even buiten Elbigenalp. Deze kapel is gebouwd na een grote pestepidemie in de 17e eeuw en nu mooi gerestaureerd.

Zij begonnen aan de beklimming en bereikten vlot de hut waar ze voor de groep van Robert aankwamen. Een paar van de groep reden met een busje naar boven zodat uiteindelijk onze ganse groep boven zat.

Deze hut heeft een origineel verwelkomingsritueel : er is een poortje dat het terras afsluit. Er wordt verondersteld dat je daar belt, even wacht en dan verschijnt er iemand met een schotel met glaasjes schnaps want iedereen die de hut bezoekt wordt getrakteerd op een schnaps. En als die man dan nog één van die knappe dansers is van de vorige avond, smaakt de schnaps nog beter.

WANDELVAKANTIE LECHTAL 11

Ondertussen was het middag geworden en tijd voor onze lunch. Voor sommigen was het simpel : er waren een paar deelnemers die iets besteld hadden dat veel te veel was, dus konden een paar Sluisstappers hiervan profiteren… Je moet maar eens proberen om in je eentje een Kaiserschmarren op te eten.

Maar wat langer wachten op je eten levert ook wat op : een paar Sluisstappers kregen immers een extra schnaps omdat hun bestelling was langer duurde.

Na de lunch begonnen we aan de afdaling terug tot aan de Pestkapelle waar de bus stond. Hier kon je kiezen ofwel met de bus terug naar het hotel ofwel te voet. Wij stapten terug richting Bach maar nu langs de andere kant van de vallei en passeerden zo terug de forellenvijver die we de eerste dag opzochten maar nu ook nog altijd gesloten was..

Na deze prachtige dag stond na het avondmaal de traditionele bingo avond op het programma. Onze club had weer voor prachtige prijzen gezorgd en ook Brigitte, de bazin van ons hotel had haar bijdrage geleverd onder de vorm van T-shirt en konfituur.

Het werd een reuze gezellige avond die vele toffe momenten opleverde en zoals gewoonlijk waren er winnaars en verliezers, maar dat maakte niet uit want het plezier was voor iedereen hetzelfde. Nog een laatste drankje in de bar en dan bedtijd want morgen is het onze laatste wandeldag.


Vrijdag 6 september

Ook voor deze dag waren we weersvoorspellingen weer uitstekend, er was alleen sprake van wat bewolking en kans op onweer tegen de avond. Vandaag was het een rustdag voor Herman zodat wij geen gebruik konden maken van onze bus, maar uiteraard was er een aangepast programma voorzien. Ook stond het iedereen vrij om zelf zijn dag in te vullen. 

WANDELVAKANTIE LECHTAL 12

Een aantal deelnemers trokken nog eens naar de hangbrug in Holzgau en het cafe Uta, daalden dan af via de Simmswaterval naar Hozgau en vandaar te voet naar het hotel, een paar maakten een lange en zware tocht naar de Bernardseckhütte en anderen profiteerden nog eens van de gratis bus in het dal en bezochten die dag Steeg ( of toch zeker de cremerie…).

De grootste groep nam samen met Robert de lijnbus naar Elbigenalp. Nu werd het even spannend : eerst en vooral was de bus een stuk te laat zodat wij al dachten dat ze niet meer ging komen en bovendien stonden wij met zoveel volk aan de halte dat we vreesden niet mee te kunnen.

Maar onze schrik was onterecht : de bus kwam wel en met een beetje moeite konden we er allemaal op. Het was een kort ritje en dan is het niet erg dat je even moet rechtstaan.

In Elbigenalp stapten we af en werd de groep in twee gesplitst : de ene ging rechtstreeks naar de Gibler Alm Hütte gelegen op 1.208 m hoogte en de tweede groep begon aan de Geierwally Rundwanderweg die ook aan dezelfde hut komt.

Deze rondwandeling begint aan de plaats waar de voorstelling op woensdagavond doorging. We bezochten eerst de houtsnijschool waar we prachtige beelden zagen. Iets bijzonder was “de ark van Noach”, de doorsnede van de ark met meer dan 100 beeldjes van dieren, gemaakt door leerlingen van de school. Aan de namen en adressen te zien kwamen ze uit de ganse wereld en er waren ook een paar Belgen bij.

WANDELVAKANTIE LECHTAL 13

Nu begon de beklimming. In tegenstelling tot de eerste groep die rechtstreeks naar de hut klommen, moesten wij een lange omweg maken en vooral eerst nog wat hoger klimmen, namelijk tot aan de Käsermandl Hütte op 1.412 m hoogte. Deze hut is echter (definitief) gesloten maar wij konden er toch even buiten op de banken rusten na toch wel een vermoeiende klim. Van nu af ging het bergafwaarts tot aan de Gibler Alm waar de rest van de groep al op ons wachtte. 

Het was er zalig toeven op het terras want de zon deed weer hard haar best en ook het eten en bijhorend bier(tje) smaakte zeker. We genoten met volle teugen van onze laatste middag in de bergen.

Daarna begonnen we aan de afdaling waarbij Robert nu bij de tweede groep bleef. Wij dachten dat zij terug de kortere weg gingen nemen onmiddellijk naar beneden maar dat was verkeerd gegokt. Robert nam immers de langere weg waarbij eerst nog een stukje moest geklommen worden, maar na een kleine week wandelen in de bergen is dit geen probleem meer…

Zo gebeurde het dat de eerste groep al op het terras zat en zich afvroeg waar de rest was, toen die er kwamen aangestapt moe maar tevreden dat ze ook dit prachtig pad hadden bewandeld.

Nu was het tijd om al een beetje te beginnen met inpakken en te genieten van onze laatste uren in het hotel. Voor sommigen duurde het inpakken niet lang want die zaten reeds vlug aan de aperitief of wat anders…

Na het avondeten werd er afgerekend, verder ingepakt en natuurlijk nog wat gedronken om deze fantastische Oostenrijkvakantie af te sluiten. De weergoden vonden ook dat het genoeg geweest was en daarom lieten zij een serieus onweer losbarsten boven Bach.  Het bezoek aan de bar liep nu wat langer uit, want morgen hebben we toch tijd om te rusten op de bus…


Zaterdag 7 september

Om 6 uur moesten onze valiezen op de bus, daarna ontbijten en om 7 uur vertrek naar huis. Het was met spijt in het hart dat wij afscheid namen van Robert en Brigitte, de rest van het hotelpersoneel en van de prachtige Lechvallei Ook het weer treurde mee want het regende…

Stipt op tijd startte Herman de bus en vertrokken wij richting Reutte en reden voor de laatste keer door Elbigenalp en de andere plaatsen waar we die week hadden gewandeld. Het was stil op de bus, iedereen was precies in gedachten nog eens deze prachtige wandelweek aan het overlopen.

Al vlug reden we Duitsland binnen en zagen dat het daar ook geonweerd had. Na een stop bereikten wij rond 12.30 uur onze middagstop in Sinnsheim. Hier namen we ons middagmaal en voor sommige deelnemers was dit de gelegenheid om frietjes te eten want die hadden we een weekje moeten missen. 

Hier werd er ook van chauffeur gewisseld want onze Herman reed met een andere bus terug naar Bach !!! 

De wandelclub De Ranstuilen waren ’s morgens vertrokken in België en kwamen ons aflossen in het hotel. Natuurlijk ging Herman terug mee want met zijn kennis van het Lechtal is zo’n wandelvakantie altijd wat meer.

WANDELVAKANTIE LECHTAL 14

Wij kregen dus een nieuwe chauffeur vergezeld van een lieve dame, zodat wij ineens een hostess aan boord hadden, wat altijd handig is voor de drankbedeling. Zij waren meegekomen met de Ranstuilen en brachten ons naar huis.

We lasten nog een stop in, net voor de grens en bereikten na een vlotte rit rond 20 uur ons eindpunt, de Landbeekstraat waar de auto’s stonden. Met een paar man laadden we de valiezen uit die precies wat zwaarder wogen dan bij het vertrek. Misschien wat schnaps gekocht ? 

Nu was het moment gekomen om afscheid te nemen en vooral te zorgen dat iedereen alles mee had… Die avond werd er in Nieuwenrode en omstreken veel verteld over deze fantastische wandelvakantie en ook werden er veel frietjes gegeten….

Als slot mogen we zeggen dat echt alles meeviel tijdens deze week : de reis en hotel waren in orde, het Lechtal is een prachtige streek waar voor elk wat wils is en vooral we hebben fantastisch mooi weer gehad….

Maar bovenal is de samenwerking met t’ Fluitekruid een succes geweest. Het klikte onmiddellijk met deze groep en is zeker vastbaar voor herhaling. Dus durven we stilletjes hopen dat deze vakantie geen eenmalig gebeuren is en wij zijn ervan overtuigd dat de bus rap zal vol zitten met Sluisstappers en Fluitekruidleden.

Langs deze willen wij ook alle medereizigers, de gidsen en organisatoren bedanken voor deze fantastische week. 

© LV 2018