Wandelvakantie Manderscheid Duitsland
van 2 tot 6 juni 2014


Maandag 2 juni

Omdat een aantal Sluisstappers de eerste helft van september met een andere organisatie naar Compostella trekt, had ons bestuur besloten om onze traditionele midweek vooruit te schuiven naar begin juni.

Dit jaar hadden ze gekozen voor een verblijf in Manderscheid, een stadje in de Vulkaaneifel met talrijke wandelmogelijkheden. En zo kwamen op maandagmorgen 2 juni 33 Sluisstappers en 8 Fluitekruidleden goed op tijd toe aan de woning van Mon en Josée. We parkeerden onze auto’s aan de overkant van hun huis op een grasveld achter een haag, zeulden met onze bagage naar de bus en vertrokken zoals gepland om 6u30 richting Duitsland.

Patrick, die we nog kenden van onze trip naar Friesland in 2012, was opnieuw onze chauffeur.

We stopten rond 8 uur aan het baanrestaurant in Barchon voor het ontbijt.  Alhoewel we hier reeds meerdere keren ontbeten hebben is het toch nog telkens opletten dat we niet de verkeerde uitgang nemen om terug naar de bus te gaan.

manderscheid 2014 1

De rit tot onze tussenstop in Bitburg  verliep probleemloos, een parkeerplaats vinden was een ander paar mouwen. Uiteindelijk zette Patrick zijn bus op een centrale vertrek- en aankomstplaats voor lijnbussen.

Alhoewel we niet al te veel tijd hadden voor een grondige stadsverkenning, gidste Wilfried ons toch voorbij de meest interessante gebouwen en monumenten: de klokkentoren in de voetgangerszone, de Liebfrauenkirche, de Gässestrepper fontein (waar een verhaal achter zit van kinderen verborgen onder geitenvellen), de bierfontein, waar spijtig genoeg geen bier uitkwam, de paardenmarkt en de monumentale bronzen “Treverer”  paarden. Wie dat wilde kon nog een terrasje doen en dan was het tijd om te vertrekken richting Manderscheid, waar we om 13uur in hotel Burgblick werden verwacht voor een broodjesmaaltijd. 

Patrick moest beroep doen op al zijn stuurmanskunst om zijn bus intact op de parking in de omgeving van het hotel te krijgen.

Na het eten kregen we de sleutel van onze kamer en om 14u30 stond  iedereen klaar voor een eerste kennismaking met Manderscheid en omgeving.

We pikten in op de “Manderscheid Burgenstieg”, een luswandeling van 6 km die  aan het hotel voorbij komt en volgden eerst een stukje van het Lieserpfad om daarna het bos in te trekken. Langs goed begaanbare paden klommen we langzaam naar een uitzichtpunt vanwaar we een mooi panorama hadden over Manderscheid. De  fototoestellen klikten, de vrouwen lieten zich in groep fotograferen en de mannen volgden hun voorbeeld.

manderscheid 2014 2

Bij de volgende afdaling liepen we langs  de Oberburg waarvan, buiten de toren, niet veel meer overblijft. Even verder konden we kiezen: ofwel langs de Niederburg met op het einde een stevige klim ofwel via een kortere weg naar het centrum. Zij die opteerden voor de kortere weg kregen, alvorens aan de kerk uit te komen, toch ook nog een kort nijdig klimmetje voorgeschoteld dat met het inlassen van een paar rustpauzes door iedereen gehaald werd.

De sportievelingen passeerden eerst nog langs een terrasje aan de ingang van de burcht alvorens de klim naar het centrum aan te vatten.

Al tijdens de eerste wandeling hebben we gemerkt dat hier weinig of niets  “plat” is. De hellingen zijn echter niet zo zwaar en de hoogtemeters, ongeveer 350 tijdens deze tocht, zijn mits een aangepast tempo voor iedereen haalbaar. Zelfs Josée van Mon, die de vorige jaren nooit meewandelde, is hier een actieve wandelaarster geworden.

Om 19 uur was iedereen terug op post voor het avondeten. De meesten gingen op tijd hun bed opzoeken want het was een lange dag geweest. Degenen die nog niet moe genoeg waren passeerden nog langs de bar om bij een grosse Bier, een glas wijn of iets anders na te kaarten over de voorbije dag.

Dinsdag 3 juni

Om 9.30 uur vertrokken we met de ganse groep met de bus om aan onze eerste volledige wandeldag te beginnen.

We reden naar Waldcafé aan het Gemündener Maar, vertrekpunt van de wandeling voor onze groep.

Onderweg aan de Uderdorfer Mühle stopten we om de wandelaars van de korte afstand uit te zwaaien. Zij stapten immers vanaf hier tot in het Waldcafé.

manderscheid 2014 3

Eenmaal uitgestapt, hadden we al vlug het juiste pad gevonden en konden we met onze groep van 15 wandelaars aan de eerste beklimming van de dag beginnen. Hierdoor kregen we al vlug een prachtig uitzicht over het Gemündener Maar en bereikten de Dronketurm, een uitkijktoren van waarop je een weids uitzicht hebt over de Vulkaaneifel. Natuurlijk beklommen de meesten deze toren. Je moest dit doen langs een steile draaitrap die echter halfweg van draairichting veranderde, kwestie van niet zat te worden… maar het zicht boven maakte deze moeilijke beklimming zeker goed.

Daarna stapten we naar het Weinfelder Maar waar we rond wandelden en we passeerden  een oude kapel, die herinnerde aan de pest die het volledige dorp in de 16e eeuw uitroeide.

Na deze rondwandeling ging het opnieuw naar boven om dan af te dalen naar Schalkenmehren Maar en het dorp met dezelfde naam. Dit meer is een toeristische pleisterplaats met een aantal “sjieke” hotels met als gevolg dat je ook moet betalen om te zonnen aan de boord van het meer.

We verlieten het dorp en liepen langs de Johannisberg en het observatorium om dan het bos in te duiken tot we aan een brugje over het riviertje de Lieser kwamen. We staken het brugje over en bereikten zo de Uderdorfer Mühle waar we deze morgen de groep B hadden afgezet.

Gelukkig hadden we voor onze groep gereserveerd want de gelagzaal zat vol met …. Limburgers die ook in Manderscheid verbleven. Even wou de regen wat roet in het eten gooien, maar na enkele druppeltjes was het al over zodat wij gezellig buiten konden zitten. Van de 15 wandelaars aten er 13 een Strammer Max met twee spiegeleieren en 2 een slaatje… Het was lekker en ook het bier en huisgemaakt appelsap was ok.

manderscheid 2014 4

Hiermee stonden we er sterk op om het tweede deel van deze wandeldag aan te vatten: vanaf hier volgden we het Lieserpfad tot aan het hotel. 

We stapten langs het riviertje, soms heel dicht er bij, dan weer wat klimmen en terug naar beneden. Het pad is niet altijd even gemakkelijk soms smal en veel rotsen, maar het is wel prachtig.

Onderweg moesten we wel een extra-sanitaire stop inlassen want het appelsap  werkte nogal op het darmstelsel van sommige mensen… Uiteraard hadden de bierdrinkers hier geen last van.

Na 5,5 km bereikten we de Urpferd-Brücke, een brede houten brug over de Lieser en volgden nu de rivier op de andere oever tot aan de Hahnerfläch Hütte. Het pad bleef altijd even mooi en stilaan kwamen de twee burchten van Manderscheid in zicht. Attente wandelaars hadden ondertussen ook ontdekt dat we het laatste stukje van deze wandeling gisteren hadden bewandeld maar dan wel in de andere richting.

Zo bereikten we ons hotel waar de wandelaars van de B-groep reeds waren toegekomen. Een goed douchke en we waren klaar voor een aperitiefje op het terras. Na zo’n wandeling verdien je dat wel….

Op weg naar Gemünden werd groep B afgezet aan de Üderdorfer  Mühle. Na wat praktische informatie en uitleg over het Lieserpfad konden we starten. Zoals we reeds maandagnamiddag hadden gezien vonden we ook hier een wirwar van wandelmarkeringen. Omdat het Lieserpfad geen eigen aanduiding heeft, telde voor ons het gekantelde  zwarte driehoekje met daaronder in kleine letters “Erft-Lieser-Mosel”,  gevolgd door het cijfer 3. Het volledige Lieserpfad tussen Daun en Wittlich is een deel van de 152,5 km lange “Erft-Lieser-Mosel Weg” tussen Euskirchen en het dorpje Lieser aan de Moezel.

Tussen veel groen en goed begaanbare paden wandelden we in het Lieserdal, dat vroeger een binnenzee was. Omdat we stroomopwaarts gingen hadden we meer meters omhoog dan omlaag maar dat viel goed mee. Soms zagen we de Lieser beneden stromen en toch  hadden we niet het gevoel dat we aan het klimmen waren. We hadden dit stuk van het Lieserpfad ook bewust gekozen omdat het beter geschikt was voor onze groep. Het gedeelte van de molen tot het hotel is niet alleen langer maar ook veel lastiger (zie verslag van de A-groep). 

manderscheid 2014 5

Op een open plek ter hoogte van het dorp Weiersbach stopten we even om daarna weer tussen het groen te vertrekken richting Waldcafé in Gemünden voor de lunch. Onze tocht eindigde na iets minder dan 5 km op de parking van het Waldcafé. We poseerden voor een groepsfoto en dan namen we onze gereserveerde plaatsen op het terras in, met een mooi zicht op het Gemündener Maar. De bediening van de op voorhand gekozen schotels verliep vlot, de afrekening dreigde letterlijk in het water te vallen door plotse grote regendruppels, maar alles kwam in orde.

Na het eten vertrok de ganse groep voor een wandeling van ongeveer 5 km rond twee Maren. De regendreiging verdween en we lasten een korte stop in om onze kleding  aan te passen.

Vijf wandelaars kozen onderweg voor een kortere versie en wandelden enkel langs het Gemündener Maar. Dat was hen zo bevallen dat ze het nog eens overgedaan hebben in de tegenovergestelde richting.

Nadat we een skilift gepasseerd waren stopten we even aan een lavagroeve die voor een groot stuk terug met grond was opgevuld. De aanwezigheid van enkele moderne machines wijst op nog een beperkte activiteit.

manderscheid 2014 6

Wat verderop kwamen we aan het Weinfelder Maar, ook Totenmaar genoemd, met aan de oever de Weinfelder Kirche, een kleine Gotische kerk uit de 14e eeuw. Het goed onderhouden kerkhof rond de kerk wordt nu nog gebruikt als begraafplaats van de gemeente Schalkenmehren. Langs de oever van het meer volgden we een stukje van de Eifelsteig om daarna via de Maas-Rhein-Weg en een korte stevige klim de 561 m hoge Mäusenberg te bereiken met als toeristische attractie de Dronketurm. De 10,5 m hoge toren, gebouwd in 1902 met vulkanisch basaltsteen, werd opgetrokken als eerbetoon  aan Adolf Dronke (1837-1898).  Deze Trierse schooldirecteur was de stichter en eerste voorzitter van de Eifelverein. Vanop de toren heeft het water van het Gemündener Maar een donkere schijn door de aanwezige lava op de bodem. De picknicktafels nodigden uit tot een rustpauze, waarna we opnieuw via een stukje van de Eifelsteig en voortdurend bergaf aan het Waldcafé terugkwamen. We dronken of snoepten nog iets en daarna bracht de bus ons terug naar het hotel.

We hadden vandaag een jarige in de groep: Louis Cooman. Hij trakteerde ons vóór het avondeten op een glaasje schuimwijn. Hij kreeg een kleine attentie, we zongen van “lang zal hij leven” en “ hip hip hip hoera” en gingen daarna aan tafel.

Woensdag 4 juni

Vandaag stonden voor de A-groep 2 wandelingen op het programma met een lunch in de Heidsmühle samen met de ganse groep.

manderscheid 2014 7

Rond 9.30 uur vertrokken we met 14 deelnemers aan het hotel voor de wandeling langs de Wolfsschlucht en de Mosenberg. We doorkruisten het centrum van Manderscheid en langs het Maarmuseum bereikten we de weg naar Wittlich die we een tijdje volgden om dan af te slaan en aan het groene deel van onze wandeling te beginnen. 

We wandelen tussen velden en weiden tot aan de bosrand en dan….. even niet opgelet en een verkeerd pad ingeslagen zodat we uiteindelijk aan de Heidsmühle belandden waar we eigenlijk maar tegen de middag moesten zijn!

Maar geen nood, we namen dan maar de rondwandeling die ons naar de waterval en de Wolfsschlucht bracht. Onderweg kwamen we de wandelaars van de B-groep tegen die natuurlijk wat leedvermaak hadden met ons.

De Wolffschlucht is inderdaad de moeite : een steile wandeling in een kloof tussen de rotsen hetgeen niet alleen een beetje spectaculair is maar vooral ook sprookjesachtig.

Eenmaal bovengekomen sloegen we linksaf richting Mosenberg, die we al in de verte zagen liggen. Deze heuvel werd reeds bewoond in de Romeinse tijd want er zijn resten gevonden van een Romeinse villa. 

We beklommen de heuvel die nu volledig bebost is en een beschermd natuurgebied. Na deze fikse klim daalden we af tot aan de Heidsmühle waar de rest van onze groep reeds had postgevat. Ook voor ons was er nog plaats en wij konden eveneens genieten van een lekkere lunch. 

De Heidsmühle is een prachtige locatie met veel visvijvers en vooral ook een oase van rust.

Na ons middagmaal vertrokken we met de bus naar Meerfeld voor onze tweede wandeling van de dag. Onze groep was wel wat kleiner geworden omdat een deel liever aansloten bij de B-groep die vanuit de Heidsmühle tot aan het hotel wandelde.

Met 1 stapster en 7 stappers vertrokken we in Meerfeld aan het Meerfelder Maar voor een wandeling  van 14 km naar Manderscheid.

We vertrokken maar na een tijdje stelden we vast dat we niet op het juiste pad liepen ( da’s voor de tweede keer die dag!!!). Er zat niets anders op dan terug naar ons startpunt te gaan waar we ditmaal het juiste pad vonden. Het bleek dat onze bus  bij het parkeren de wegwijzer naar het juiste pad had verborgen….

Nu we op het juiste pad waren, stapten we flink door en genoten van het prachtig uitzicht op het dorp Meerfeld. We klommen gestaag verder tot we de rand van een bos bereikten en ook de uitkijktoren Landesblick. Vanaf deze toren heb je een prachtig panorama over de ganse Vulkaaneifel, maar spijtig genoeg was het beginnen regenen, wat het uitzicht natuurlijk minder mooi maakte.

Vanaf hier begonnen we aan de afdaling naar het riviertje de Kleine Kyll en hadden ogen te kort om te genieten van het mooie landschap, vooral omdat het ondertussen gestopt was met regenen en de zon terug kwam piepen.

We bereikten de oever van de rivier die we even volgden om dan over te steken aan de Bleckhausenermühle, die echter gesloten was wegens “Ruhetag”… dus stapten we maar vlug verder langs de vallei richting Manderscheid. Het wandelpad slingerde door de vallei soms dicht tegen de rivier en dan weer een stukje naar boven, maar altijd even prachtig en vooral zoals wij het zeggen toffe paadjes.

Via een alternatief pad, omdat de eigenlijke wandeling nog een ommetje rond Manderscheid maakte, bereikten we terug de bewoonde wereld. Via het centrum van het stadje stapten we naar ons hotel. Er was geen tijd meer voor een aperitiefje want het was stilaan tijd voor het avondmaal. 

Het was een vermoeiende dag met twee fikse wandelingen maar we hebben er wel van genoten !!!

Een half uur na het vertrek van de A-groep vertrok de bus met de B-groep richting Heidsmühle. De smalle weg naar het centrum met zijn bocht van 90° was voor  onze chauffeur Patrick intussen kinderspel geworden, maar eens we door het centrum waren, volgde een afdaling met een paar korte haarspeldbochten die de bus onmogelijk in één keer kon nemen. Enkele mensen in onze bus hadden liever te voet verder gegaan, maar uiteindelijk geraakten we zonder kleerscheuren op de parking van de Heidsmühle.

Vanaf hier startten we met de “Wasserfall Rundweg”, een wandeling van ongeveer 4,5 km. We volgden stroomafwaarts het riviertje de “Kleine Kyll”, een zijarm van de Liezer. Aan de waterval staken we via een brug de rivier over om langs de andere oever terug te keren. 

manderscheid 2014 8

Onze freelance fotograaf Louis zag op geen inspanning en ging op een uitstekende rots in het riviertje liggen om toch maar de mooist mogelijke groepsfoto te kunnen maken. We hebben hem trouwens onderweg meermaals op de grond zien liggen om de schoonheid van de natuur te fotograferen.

Op het ogenblik dat we aan het begin van de Wolfsschlucht gekomen waren, zagen we aan de overkant in de hoogte bekende gezichten. Tot onze verbazing zat de A-groep achter ons in plaats van vóór ons.

François en Gust gingen de moeilijkheidsgraad van de schlucht bekijken. Na hun bevindingen besloten een tiental wandelaars toch de weg langs de oever te blijven volgen en verderop te wachten op de sportievelingen van de B-groep die de schlucht getrotseerd hadden en langs een paadje op het einde terug op het traject  van de wandeling kwamen.  Alhoewel we langs het water heen en terug waren gewandeld hadden we ongeveer 200 hoogtemeters overwonnen toen we aan de Heidsmühle kwamen voor de lunch. We namen onze gereserveerde plaatsen in en ondanks dat  we niet op voorhand van de kaart hadden gekozen verliep de bediening bijzonder vlot.

Na de middag reden enkele leden met de bus terug naar Manderscheid of brachten een bezoekje aan Daun.

De overblijvers, aangevuld met enkele A-groep wandelaars, volgden een uitgestippeld traject van 5 km tot het centrum van Manderscheid. Met lichte regenval vertrokken we opnieuw langs de Kleine Kyll, deze keer echter stroomopwaarts. Op een rustig tempo bereikten we de baan richting Meerfeld die we wat verder kruisten . Nog een kleine beklimming en dan kwamen we in open veld, wat tevens het hoogste punt van onze wandeling was. Intussen was het gestopt met regenen. We zagen Manderscheid liggen met rechts van ons de Eifelklinik, een revalidatiekliniek gespecialiseerd in  behandelingen als angst- en slaapstoornissen, neuroses, relatiecrisissen, e.d. Iemand maakte de bemerking dat ze hier wel héél veel werk zullen hebben. Voorbij de jeugdherberg en het Maarmuseum kwam het centrum van Manderscheid in zicht, het eindpunt van onze tocht. Vanaf hier had iedereen vrije keuze: shoppen, terrasje doen, verkennen, naar het hotel, … 

Onze traditionele bingo-avond mocht ook dit jaar niet ontbreken. Het bestuur deelde prijzen uit voor een volle rij en een volle kaart. De hoofdprijs, een eierkoker, werd gewonnen door Rachel Coolen.

Donderdag 5 juni

Onze laatste wandeldag! Dat moest natuurlijk een hoogtepunt worden en dat werd het ook met de wandeling langs het Lieserpfad tot Wittlich, 23 km genieten van de natuur.

Om 9.15 uur stonden 12 wandelaars klaar om te vertrekken, maar we gingen toch met 13 zijn? Na wat over en weer geloop vonden we onze Maurice op de bus en hij zat daar op ons te wachten want hij dacht dat we eerst een stukje met de bus gingen !!!

Eerst nog wat inkopen doen voor de picknick. De meesten gingen bij de bakker langs om lekkere (en grote)  koffiekoeken, met als gevolg dat die man quasi uitverkocht was. Dat is te verwachten als daar ineens een tiental Sluisstappers binnenvallen.

We stapten naar het park en juist voor de brug over de Lieser sloegen we rechtsaf en begon het Lieserpfad. En onmiddellijk werd de trend gezet : een supermooi wegje en fantastische uitzichten op de burchten van Manderscheid

manderscheid 2014 9

Het pad ging voortdurend op en af, nu eens dicht tegen de Lieser, dan weer wat verder af. We stapten voorbij een mooi uitzichtpunt genaamd Robertskanzel of de preekstoel van Robert.

Soms was het pad heel smal en moesten we goed opletten waar we onze voeten plaatsten, maar echt gevaarlijk was het nooit. Zo bereikten we de rustplaats Weifelsjunk waar we een korte pauze inlasten. Vanaf hier kan je een pad volgen dat je via de Wolfsschlucht naar Meerfeld brengt.

Wij bleven echter de Lieser verder volgen en staken even verder voor de eerste maal de rivier over om dan aan een serieuze klim te beginnen die ons een eind van de rivier wegvoerde. En zoals steeds :  als je boven bent, terug naar beneden tot aan de Lieser !

We volgden nu de oever tot aan de Karl Kaufmann Brücke waar we overstaken om terug aan een klim te beginnen. 

Ondertussen was het middag geworden en tijd voor de picknick. Door even af te wijken van het pad vonden we een mooie rustplaats met natuurlijk weer een prachtig uitzicht. De  koffiekoeken ( of lunchpakket ) werden bovengehaald en of het smaakte !!!

manderscheid 2014 10

Na de inwendige mens versterkt te hebben, klommen we verder om daarna weer voor de zoveelste keer af te dalen tot aan de rivier. 

Tot op dit punt liep de Eifelsteig gelijk met het Lieserpfad, maar nu ging die naar rechts richting van de Abdij Himmerod. Wij bleven de Lieser volgen tot aan Schladter Brücke waar we de enige asfaltweg van ons parcours kruisten. Hier op deze parking was de B-groep deze voormiddag vertrokken voor hun deel van het Lieserpfad.

Nog even was het pad steil en smal, maar dan werd het een brede bosweg en waren ook de hellingen minder steil omdat we nu dicht tegen de rivier bleven lopen. Onderweg zagen we aan de overkant de Schladtermühle en na enkele kilometers ook de Alte Pleiner Mühle waar de rest van onze wandelaars ’s middags hadden geluncht.

Ondertussen was het echter al een flink stuk in de namiddag zodat een stop voor ons er niet meer inzat. Wij hadden immers met de rest van de groep afgesproken om 17 uur aan de bus in Wittlich.

Dus stapten we door en even verder werd de vallei breder en breder en zagen we de eerste wijnvelden, het teken dat wij Wittlich naderden. We liepen nog langs een oude boomgaard en sloegen dan een klein pad in dat ons langs de Lieser via de sportvelden tot in Wittlich bracht. 

Het duurde nog even tot we het echte eindpunt van de wandeling bereikten en konden genieten van een welverdiende verfrissing. Voor de meesten werd dit een flinke pint, maar sommigen hielden het bij een koffie verkeerd of frisdrank.

Het was toch wat later dan 17 uur voor wij aan de bus toekwamen maar iedereen was super tevreden over deze wandeling die  prachtig was maar toch redelijk zwaar omwille van de afstand.

Nadat de A-groep al om kwart na negen te voet vanuit het hotel was vertrokken, bracht de bus onze groep naar de Schladter Brücke, de enige plek waar we konden inpikken op het Lieserpfad van Manderscheid naar Wittlich.  

manderscheid 2014 11

Deze keer liepen we stroomafwaarts en dus ging het meer bergaf dan bergop. In tegenstelling met de wandeling van dinsdagmorgen kwamen we op dit stuk van het Lieserpfad geen wandelaars tegen en we voelden ons precies “alleen op de wereld”. Zoals de vorige dagen bepaalden enkele vrouwen opnieuw het tempo. Na 5 km “van de natuur genieten” zagen we de wegwijzer Alte Pleiner Mühle waar we een afspraak hadden voor de lunch. Eerst nog een afdaling en daarna  konden we ons op het terras installeren.

Ook hier liep de bediening erg vlot. De 13 eters van de “Flammkuchen”, een ovale  pizza, moesten wel even geduld oefenen want de oven was niet groot genoeg om ze allemaal tegelijk te bakken. Vóór we afscheid namen van de sympathieke uitbaters, maakten we samen met hen nog een foto als herinnering. 

manderscheid 2014 12

Na het eten reden twee wandelaars met de bus met Patrick mee naar Wittlich. Zesentwintig overblijvers met niet-opgewarmde spieren en een volle maag kregen als dessert een pittig klimmetje voorgeschoteld. Terug op het Lieserpfad hielden we een korte  stop om weer op adem te komen. We konden nog een laatste keer genieten van de rust, het groen en het kabbelend water van de Lieser, de ene keer dichtbij en de andere keer ver beneden ons. 

Langs een pad tussen de Lieser en het park van Wittlich bereikten we na 5 km het eindpunt van de wandeling en  vonden we de bus op de afgesproken plaats. We ruilden onze wandelschoenen voor iets comfortabeler schoeisel, lieten wat bagage achter en gingen daarna  naar het centrum van Wittlich, waar we vrij waren tot 17uur. Voor een vlotte bediening verspreidden we ons over verschillende terrasjes en compenseerden het vochtverlies en het tekort aan suikers met een frisse pint, een frisdrank, een koffie of een crèmeke met alles er op en er aan. De meesten vonden dat het genoeg was geweest en bleven op het terras zitten of gingen naar de Marktplatz. Enkele mensen gingen nog in op het aanbod voor een korte stadsverkenning. Het historisch centrum is zo klein dat we na een rondgang langs de St.Markuskerk, het Türmchen (voormalig bewakingshuis van de stadsmuur), het oude stadhuis en de goed onderhouden barokke en renaissance gebouwen, vlug terug op ons vertrekpunt stonden.

We hadden nog alle tijd om rustig terug naar de bus te gaan want de mensen van de  A-groep waren nog maar net toegekomen en wilden eerst nog wat bijtanken.

Na het avondeten gingen we dansen. Zoals afgesproken stelde het hotel haar muziekinstallatie ter beschikking en iemand van ons zou deejay spelen. Onze voorzitter zag dat wel zitten, tot bleek dat hij de klus moest klaren met een hoop langspeelplaten, enkele cd’s en apparatuur van ’t jaar stillekes. “Desalniettemin” werd het toch nog een gezellige avond.

Vrijdag 6 juni

Na de “dansavond” van gisteren en bijhorende nabesprekingen was het opstaan die morgen wat moeizamer dan gewoonlijk. Maar we hadden ruim de tijd om rustig wakker te worden want het vertrek was maar gepland om 10.00 uur.

Het was met tegenzin dat we inpakten en afrekenden want wij hadden het de voorbije dagen zo goed gehad dat we zeker nog wat langer wilden blijven… maar tegen het afgesproken uur stond toch iedereen met zijn bagage aan de bus en kon het inladen beginnen. We namen afscheid van onze gastvrouw met de belofte van nog wel eens terug te komen.

Van Manderscheid reden we naar Kloster  Machern aan de Moezel in de buurt van Bernkastel-Kues en genoten onderweg van de mooie streek. 

manderscheid 2014 13

Kloster Machern is een voormalig nonnenklooster nu omgebouwd tot een grote brasserie met feestzalen waar ook regelmatig klassieke concerten gegeven worden. De ligging in de vallei is buitengewoon mooi. 

Vanaf de parking wandelden we eerst door de prachtige tuin en genoten daarbij niet alleen van de mooie planten en bloemen maar ook van het gezang van vele vogels. Op het domein is er ook een winkeltje waar je alle mogelijke gedistilleerde dranken kan kopen. Je kan het zo gek niet bedenken, of er is een drankje van. Spijtig mochten we van dit alles niet proeven…

Uiteraard liet een aantal deelnemers zich verleiden door al dat lekkers en schaften zich een flesje aan. Anderen hielden het soberder en kochten kruiden om spaghettisaus te maken…

manderscheid 2014 14

Ondertussen was het stilaan tijd geworden voor het aperitief en natuurlijk kozen wij voor het huisgemaakt bier want Kloster Machern heeft zijn eigen “Brauhaus” met drie soorten bier : een donker, een blond en uiteraard een Weissenbier….

Na dit lekker aperitiefje konden we aan tafel voor ons middagmaal. Omdat ook die dag alles op voorhand was besteld en ook omdat Jeannine met de lijst in de hand aanwijzingen gaf aan het personeel, ging het reuzevlot zodat wij allemaal op korte tijd onze bestelling hadden. 

Het afrekenen daarentegen ging iets minder omdat men ook hier, zoals overal in deze streek, individueel komt ontvangen. Dit is heel gemakkelijk voor de klanten maar vraagt natuurlijk wat meer tijd, maar we waren niet gehaast want onze volgende bestemming was maar een paar km verder.

Rond 14.00 uur vertrokken we naar het Alter Weinhof in Erden aan de Moezel. Hier werden we opgewacht door de eigenaar Franz Krämer voor een degustatie van zijn wijnen met uiteraard de nodige uitleg.

manderscheid 2014 15

We konden een aantal wijnen proeven waaronder de wijn van de wijnkoningin. Het bleek dat die wijnkoningin Lydia de dochter is van Franz !!! Het blijft dus in de familie. Franz had ook een familielid van hem opgetrommeld die ons vergastte op een aantal leuke moppen.

Het was natuurlijk een gezellige bedoening en dankzij de vertaling door Danny kon iedereen alles goed volgen, niet alleen de moppen maar ook de uitleg over de soorten wijn en wat er allemaal komt bij kijken alvorens je een fles wijn hebt.

Na het proeven en de uitleg konden we wijn bestellen en natuurlijk maakten we hier gebruik van ! Gelukkig had Patrick nog voldoende plaats in de kofferruimte van de bus om al deze dozen wijn mee te nemen.

Rond 16.30 uur namen we afscheid van Franz en begonnen aan onze terugreis. Op de bus was het redelijk stil want na dat wijnproeven kan een dutje toch zo’n deugd doen.

We hielden nog eens halt in Barchon om de inwendige mens te versterken en bereikten na een heel vlotte rit rond 21.00 uur onze thuisbasis waar we onze auto terugvonden. Die avond werd er in vele huisgezinnen nog veel nagepraat over deze geslaagde midweek.

Bedankt aan de organisatoren en hopelijk volgend jaar terug !!!


© LV 2018