GR 571 Vallées de Légendes

Zaterdag 1 augustus

N68 (St Martin) - Hebronval 22 km

Voor de 5e keer trokken we naar de “diepe Ardennen” voor alweer een etappe van de GR 571 die ons langs Gouvy zou brengen, het verste punt van deze rondwandeling. Vanaf nu komen we terug alsmaar dichter bij ons vertrekpunt van 2013.

Om 7 uur ’s morgens stonden er 7 Sluisstappers klaar aan ’t Schippershof en na wat regelen wie met wie ging meerijden en in welke auto de stapschoenen moesten, waren we klaar voor onze rit van 170 km.

gr571 20150801 1

Vermits het op zaterdagmorgen altijd rustig is op de wegen, hadden we gerekend op een vlotte rit. Dat was ook zo tot aan de afrit van de autostrade in Baraque Fraiture : die dag was er daar een groot evenement voor fietstoeristen wat natuurlijk een file opleverde. Er waren meer dan 5000 deelnemers en ook tijdens onze wandeling hebben we een paar keer hun parcours gekruist. Met een kleine vertraging bereikten we Hébronval, de plaats waar deze etappe eindigde. Hier bleef de eerste auto wachten tot we werden opgehaald door Etienne, die zijn passagiers al had afgezet aan onze startplaats.

Kortom, om kwart voor tien begonnen we te wandelen met al direct een (kleine) klim, kwestie van vlug opgewarmd te geraken… en maakten zo de doorsteek van een mooi bos. Aan de andere kant van het bos zagen we in de verte het dorpje Ourthe liggen. Inderdaad, hier ontspringt de (oostelijke) Ourthe. Zo bereikten we stilaan terug de bewoonde wereld met de eerste huizen van Gouvy.

We staken onmiddellijk de sporen over en lieten Gouvy vlug achter ons. Aan de horizon stonden windmolens die wij de volgende kilometers in beeld zouden hebben.

Het was wel even opletten geblazen want even buiten Gouvy splitste de GR. Wij moesten naar rechts terwijl de GR 57 naar links afsloeg naar het Lac de Chérapont.

Wij stapten nog wat tussen de velden om dan terug een bos in te trekken. Ondertussen waren we al een hele tijd langzaam aan het klimmen. En dat klimmen zou nog even duren want we moesten uiteindelijk de hoogte van 565 m bereiken. Maar het parcours was zo mooi dat we zelfs niet voelden dat het bergop ging.

Aan het einde van het bos bereikten we de vroegere legerkazerne van Bovigny, nu omgevormd tot opvangcentrum voor asielzoekers. We liepen voorbij de ingang maar er was geen beweging te zien.

We volgden de weg naast de omheining om uiteindelijk terug het bos in te trekken richting Langlire, het volgende dorpje op onze weg. We bereikten de top van 565 m en dan begon een langzame afdaling.

De GR verliet het bos aan een eenzame woning en ging verder door de weiden. Onderweg passeerden wij een stenen kruis : op deze plaats overleed op 6 december 1774 een arme vrouw waar de inwoners niet eens de naam van kenden.

Aan het kerkhof van Langlire hielden we een rustpauze alvorens de laatste 6 km aan te vatten. We konden ons nu oriënteren op een hoogspanningslijn die we geruime tijd volgden.

We daalden verder af tot we op een “passerelle” het riviertje Bihain overstaken en vriendelijk werden toegewuifd door een familie die daar aan het picknicken waren ( of goud aan het zoeken … ) 

gr571 20150801 2

We volgden onze weg tot aan de “Pont de Bièvre” : meer brug dan riviertje…

Ondertussen hadden we in de verte terug wielertoeristen gezien, wat er op wees dat wij stilaan ons eindpunt naderden.

We stapten nu op een asfaltbaan die ook gebruikt werd door de wielertoeristen, dus moesten we voorzichtig zijn. Bovendien zat er in de graskant een fotograaf met een kanonfototoestel, die van iedere deelnemer een foto maakte. Natuurlijk heel interessant om te zien en het resultaat….. afslag gemist… en dus even terug op onze stappen moeten terugkomen.

Volgens sommige deelnemers was deze weg vergissing bewust gedaan om de afstand van 22 km te halen, want anders was het slechts 21,5 km…..

Door de velden en weiden zakten we verder af tot aan de weg Bouillon – Salmchâteau in het dorpje Hébronval waar de auto op ons stond te wachten. En wat zat er in de autokoffer : een koelbox met frisse drankjes!!! Dat smaakte  na deze prachtige tocht die vergezeld was met ideaal wandelweer met veel zon maar niet te warm.

Niemand vond het dan ook erg dat ze moesten wachten tot Wilfried Etienne en zijn auto was gaan ophalen zodat we samen de terugweg konden aanvatten. 

Nu was er geen file meer aan de oprit van Baraque Fraiture zodat we heel vlot naar huis reden, allé tot op het terras van ’t Schippershof, onze thuisbasis,en wat was het zinnetje dat we die dag het meest gehoord hebben?  Wel dat was : wat is het hier mooi, je ziet dat je niet ver moet gaan om dit alles te zien …. Volgend jaar gaan we zeker verder met onze GR 571 ! ! ! 

© LV 2018